Van Dijks verwarde wensdromen

Dans Deseo van Anouk van Dijk. Gezien: 31 juli Op De Parade, Martin Luther Kingpark, Amsterdam. Inl.: www.deparade.nl. ****

Wie denkt dat het gras bij de buren altijd groener is, krijgt bij de dansvoorstelling Deseo van Anouk van Dijk gelijk. De toeschouwer die door de ‘witte’ ingang van de tent op festival De Parade naar binnen is gegaan, krijgt alleen een kale, witte vloer en een kale, witte muur. Wat dansers aan de groene kant doen, kan hij alleen horen, tenzij hij nóg een keer gaat, maar dan door de ‘groene’ ingang.

Een dergelijke ludieke aanpak staat goed op De Parade. Het dubbelzijdige karakter van de voorstelling is bovendien commercieel een slimme zet, en ook dat past bij het steeds massaler bezochte, reizende theaterfestival. Gisteren werden de tenten geopend in Amsterdam, waar wethouder Carolien Gehrels de aftrap verzorgde met een gedicht van Simon Vinkenoog zaliger.

Deseo zou wel wat voor de dichter zijn geweest, want ook zonder geestverruimende middelen zijn de beelden die de dansers van Van Dijk tevoorschijn toveren bizar en lastig te duiden. Zelfs voor wie beide helften bezoekt, is het een hele toer samenhang te vinden in dit spel van zien en niet zien, van vluchten en opgemerkt willen worden. De dertig scènes vormen een verwarde droom, waarin mensen zonder aanleiding verschijnen en verdwijnen en diverse gedaanten aannemen, zoals roodgemutste kabouters of een reuzenkonijn. Maar ook van mannequins en dressmen in avant-gardistische uitdossingen.

Als ze hun dansjes vol woeste zwenkingen en uithalen van armen en benen hebben voltooid, stormen de dansers van de ene naar de andere kant van de scheidingswand, alsof ze bang zijn daar iemand of iets belangrijks te missen. Of om zich daar ongeremd eens lekker uit te leven. Want Deseo (Spaans voor ‘ik wens’) gaat over geheime verlangens, wensdromen over wat de drie vrouwen en twee mannen het liefst zouden zijn of doen. Het levert een voorstelling op die aan het publiek voorbij raast en een vloed aan associaties oproept. Degenen die twee keer komen kijken, zullen ontdekken dat er ook aan de dansers meer dan een kant zit. Maar dat is natuurlijk geen verrassing.