Peer review

Het artikel `Net gewone mensen, die psychologen` kaart een belangrijk onderwerp aan: de beoordeling van wetenschappelijke artikelen. Kort na mijn psychologisch proefschrift van 1986 heb ik daar diverse keren mee te maken gehad. Met de redacties van De Psycholoog en het Nederlands Tijdschrift voor de Psychologie had ik afspraken gemaakt om artikelen te schrijven op basis van mijn proefschrift. De anonieme reacties van beide bladen bevatten beschaafd gescheld in plaats van wetenschappelijk commentaar: `Sofisterij en ondeskundigheid`, `Wetenschappelijkheid: zeer laag`. Met dank aan de beoordelingscommissie van mijn proefschrift

In het UVA-blad Spiegeloog schreef ik in 1992 het artikel `Wetenschappelijke tijdschriften: forum of toneel?` met een suggestie voor een alternatief systeem.

Daarin worden belangen en rollen uit elkaar gehaald. Een groot deel van de wetenschappelijke medewerkers aan de universiteiten gaat in dat systeem na verloop van tijd geen onderzoek meer doen en publiceert ook niet meer. Zij geven onderwijs en beoordelen artikelen van collega`s die nog wel onderzoek doen (en dus publiceren). Hierdoor zal het onderwijsniveau, dat nu vaak te lijden heeft omdat men de voorkeur geeft aan publiceren boven doceren, stijgen, want docenten blijven vanwege hun beoordelingswerk op de hoogte van vakliteratuur. Ook het publicatieniveau zal stijgen. Velen schrijven nu omdat ze moeten, terwijl ze weinig tot niets te melden hebben.

Reacties gaarne binnen 14 dagen naar wetenschap@nrc.nl