Hoeven bewoners van Duurstede niet te eten?

Waterlander, Kesteloo en Cools pleiten voor het bouwen van een experimentele, complete, duurzame stad. Werktitel: Duurstede (Opiniepagina, 28 juli). Opmerkelijk vind ik het dat er geen enkele aandacht wordt geschonken aan de voedselvoorziening.

Voor 40.000 mensen heb je toch ettelijke tientallen km2 agrarische grond nodig. Enige kastuinbouw, viskwekerij en intensieve veehouderij is mogelijk in de stad zelf, maar de grote massa van de agrarische producten, inclusief veevoer, zal toch van elders moeten komen. Al dat voedsel vertaalt zich dan weer in de nodige hoeveelheden feces en urine. Zeker gezien de slinkende fosfaatvoorraden en de betrekkelijk hoge energiekosten voor stikstofbinding zou het goed zijn om dit afval te recyclen en weer voor de landbouw beschikbaar te maken, maar dat vraagt nogal wat energie, ook voor transport. En niet alle gebruikelijke voedsel kan het jaar rond in Nederland geproduceerd worden. Ik mag toch hopen dat de inwoners van Duurstede het niet hoeven te stellen zonder citrusfruit, bananen, koffie, thee, cacao, olijfolie en wijn. En wanneer er in Duurstede alleen maar biologisch voedsel te krijgen mocht zijn, dan voorzie ik een grote wekelijkse uittocht richting Aldi of zelfs AH in omliggende gemeenten. Of komt er een hek om Duurstede heen, in het kader van de gedragsverandering? Kortom: de auteurs staan er te weinig bij stil dat een stad van 40.000 inwoners in Nederland nu eenmaal met vele draden verbonden is met de rest van het land, Europa en de wereld. Feit is dat de voorraden fossiele brandstof vroeg of laat op zullen raken en dat het inderdaad zaak is tijdig alternatieven beschikbaar te hebben. Maar laat de ontwikkeling daarvan op minimaal Europese schaal geschieden, niet in een klein Utopia dat een dystopie zal blijken te zijn - en dat ook nog eens alle publieke middelen van Nederland voor de oplossing van het energievraagstuk op gaat slorpen.