Een houterig House of the Rising Sun

Pop Eric Burdon and The Animals, 31/7 Paradiso Amsterdam. **

Het akkoordenschema van House Of The Rising Sun, de hit waarmee Britse beatband The Animals in 1964 onsterfelijk werd, behoort tot de basisbeginselen voor iedereen die gitaar wil leren spelen. Amineur-C-D-F/Amineur-C-E; elke rockgitarist heeft er de eerste kneepjes mee geleerd. Des te teleurstellender was het, dat House Of The Rising Sun zo houterig werd gespeeld, gisteravond op het concert van Animals-zanger Eric Burdon in een vol Paradiso.

Zonder het arpeggio van Animals-gitarist Hilton Valentine en het jubelende orgel van Alan Price, miste het lied de magie van de 45 jaar oude hitversie en werd het weer de gewone folksong die het ooit was. Zanger Eric Burdon (68) zou beter moeten kunnen. Vorig jaar werd hij door het blad Rolling Stone verkozen tot nummer 57 in de top 100 van beste rockzangers aller tijden. Zijn stem is nog altijd als een misthoorn in de nacht, vooral wanneer hij het op een galmen zet. Maar er sluipen steeds meer valse noten in. Zijn band mag dan als vanouds The Animals heten; in werkelijkheid stond er gisteren vijf huurlingen op het podium die Burdon niet meer naar zijn oude hoogte konden stuwen.

Als een van de eerste blanke Britse zangers omarmde hij de blues. Boom Boom van John Lee Hooker kwam er nog steeds overtuigend uit; beter dan de popsong Don’t Let Me Be Misunderstood in een fletse reggaeversie. Ook de flowerpowermuziek van San Francisco Nights heeft niet meer de glans van toen. Met wit haar en een ruim overhemd om zijn bolle buik was Burdon vreemd genoeg nog steeds het geloofwaardigst als het rebelse opdondertje van It’s My Life: “Het is mijn leven, bemoei je er niet mee.”

Ze sterven uit, de rockers die hun drugs nog gedeeld hebben met Jimi Hendrix. Het valt ook niet mee om je tijdgenoten zo lang te moeten overleven. Nostalgie vierde hoogtij, maar het lukte Burdon niet om nog iets toe te voegen aan een oeuvre dat in 1971 af was.