Koninginnedag

Een maand geleden was ik getuige van de Gay Pride van Italië. Het was een historische gebeurtenis. Het was de eerste keer dat de stad Genua gastvrouwe was van het nationale homofeest en het was de veertigste verjaardag van de Italiaanse homobeweging. Maar historisch was het vooral in een ander opzicht. In het door en door katholieke Italië, dat de paus in huis heeft, hebben de homo’s daadwerkelijk heel wat te bevechten. Er is nog een ontzettend lange weg te gaan voordat er sprake is van emancipatie. Ook de gewone mensen op straat moeten er niks van hebben. Het is een taboe. Je ziet nauwelijks homo’s.

En daar gingen ze door de straten van Genua. Met honderdduizenden tegelijk uit alle uithoeken van Italië. En evenzovele honderdduizenden gewone Genuezen stonden langs de route van de optocht te glimlachen en te applaudisseren. Het was een feest. Er was iets bereikt. Voor het eerst werden ze zo zichtbaar en zo warm geaccepteerd. Het was ontroerend. Het was historisch.

Morgen is de zoveelste Gay Pride in Amsterdam. Historisch zal het niet worden. We weten het, we kennen het, we kunnen de beelden al van tevoren schetsen. Boten in de grachten vol halfnaakte of naakte mannen met hun obscene slingerdans, rimmende matrozen, travestieten in nauwelijks een outfit, openbaar vingerende lesbiennes, een uitgelaten demonstratie van hoe leuk het is om te provoceren met je seksuele geaardheid in een omgeving waarin niets te provoceren valt, terwijl wij omstanders gedwongen zijn te glimlachen en te applaudisseren. Het is een soort Koninginnedag zonder koningen, maar met piemels, kutten en dildo’s. Dus beter dan Koninginnedag, dat wel. Maar al met al nogal overbodig.

Zelfs het CDA vaart mee in een bootje morgen. En echte officiële militairen in een uniform. En minister Plasterk. En een rijnaak volgeladen met de complete PvdA-fractie. Als ik een homo was die wilde provoceren, dan wist ik het wel. Ik zou thuisblijven, een pijpje stoppen en een goed boek lezen, in plaats van mij te lenen voor een achterhaalde demonstratie van emancipatie die is gekaapt door politici die willen laten zien hoe lief ze homo’s vinden, één dag per jaar.

Ilja Leonard Pfeijffer