Ik ben bi en christelijk en ik vaar zeker mee

Niet iedere homo heeft het zo makkelijk in Nederland.

De Gay Pride is dé kans om diversiteit expliciet te tonen.

Homoseksueel gedrag werkt een vredige leefomgeving in de hand. Dat zeggen tenminste twee biologen in het tijdschrift Trends in Ecology and Evolution (16 juni). Vanwege een tekort aan mannetjes voeden twee vrouwelijke albatrossen de kinderen op. De lesbische albatros. En voor de lesbo of vrouwelijke bi die niet op dit soort informatie uit de natuur zit te wachten: in steden met een homoscene schijnt de creativiteit weliger te bloeien dan in steden zonder.

Holebitra’s (homo’s, lesbo’s, biseksuelen en transseksuelen/transgender) zijn een verrijking van de maatschappij. Dat wil de Gay Pride morgen ook benadrukken: het thema is ‘extraordinary/buitengewoon’.

Ik vind dat logisch en eigenlijk zouden we het niet moeten hoeven bewijzen. Elk mens is buitengewoon. Elk mens is een verrijking voor de samenleving en de maatschappij. Op school werd mij dat geleerd: alle kinderen spelen mee. In de kerk werd het me verteld: mensen zijn er voor elkaar, zoals een voet en een hand bij een lichaam horen.

De realiteit is harder. Ik ken homodocenten die in de kast blijven zitten. Bang voor ontslag. Ik ken mensen die zeggen: „Je mag het wel zijn, maar er niets mee doen.” Ik dacht zelf ook: hoe vertel ik dit mijn ouders? Mijn moeder had er moeite mee. Dat was even slikken… De Bijbel zegt toch…? Maar toen ze de verhalen hoorde van verschillende homo’s en lesbo’s, toen was er meer begrip. Theorie en praktijk stroken soms nou eenmaal niet.

Mijn moeder ging om en accepteerde mij zonder haar mening opzij te zetten. De deur bleef open. Er zijn holebitra’s die om zoiets niet meer thuis hoeven te komen. En ik? Ik wilde mijn moeder veranderen. Zij moest denken wat ik dacht. Zij moest homoseksualiteit goed vinden. Ik wilde haar dwingen een andere mening te hebben. Helaas, dat gaat niet. Ik wil dat zij mijn mening respecteert, dus ik zal dan haar mening ook moeten respecteren. Dat betekent verschil van mening, maar wel samen koffiedrinken, kletsen aan de telefoon, dingen doen die wel samen binden.

Ik kwam nog een keer uit de kast. „Mam, ik ben bi en dit is mijn vriend.” Voor haar een opluchting en daar moest ik wel weer om lachen. En die vriend? Die is van goud. Hij accepteert wie ik ben en ik accepteer hem. Dat is thuis zijn.

Ik stap morgen op het ‘heilig bootje’ (oecumenische boot met deelnemers van verschillende kerkelijke achtergronden), omdat ieder mens buitengewoon is. Soms is het nodig om dat buitengewone expliciet te tonen. Om duidelijk te maken dat het niet gaat om anders-zijn. Ieder mens is anders. En dat anders-zijn maakt een mens buitengewoon en uniek.

De Gay Pride is een uitgelezen kans om die uniciteit en diversiteit te uiten, want elke boot is uniek en zelfs op het ‘heilig bootje’ zijn de deelnemers divers. Uniek en buitengewoon, dat spettert er gewoon vanaf.

Susanna Graver (30) is lid van de Vereniging van Christelijke Holebi’s CHJC, het Landelijk Netwerk Biseksualiteit LNBi en het COC.

    • Susanna Graver