De tijd van blote mannen is voorbij

De Gay Pride is niet langer een feest waarbij het vooral gaat om het aantal blote mannen. Steeds meer organisaties en bedrijven varen mee tijdens de Canal Parade – zelfs militairen.

Opperwachtmeester bij de Koninklijke Marechaussee Paula Schouten. Foto Flip Franssen Nederland, Beerze, 30-7-2009 Paula Schouten, marechaussee, gaat naar de Gay-parade. Foto Flip Franssen Franssen, Flip

Het CDA vaart mee, topsporters hebben een boot, militairen mogen aan boord – als ze hun uniform maar correct dragen. Ook net geklede employés van ING dobberen op de gracht. Zelfs heteroseksuele jongeren hebben een eigen vaartuig tijdens de Gay Pride, uit solidariteit.

Tien jaar geleden was de Gay Pride een soort homoseksueel carnaval met veel bloot. Die tijd lijkt voorbij. „Feesten zijn er nog steeds. Maar feesten en strijden voor idealen gaan goed samen”, zegt Frank van Dalen. Hij is als directeur van het bedrijf Pro Gay verantwoordelijk voor de organisatie. Tijdens de veertiende editie van de Gay Pride varen morgen tachtig boten door de Amsterdamse grachten. Dertig boten hebben een „zware boodschap”, aldus Van Dalen, met thema’s als het (internationale) geweld tegen homo’s en het bevorderen van de emancipatie onder christelijke homo’s. Ook zijn er ‘politieke’ boten, zoals die van burgemeester Job Cohen en minister Plasterk (PvdA, homo-emancipatie).

„De Gay Pride is verbreed en verdiept”, zegt Van Dalen.

De Canal Parade, het hoogtepunt van de Pride, lijkt dit jaar maatschappelijk verantwoorder dan ooit tevoren. Dat is niet alleen te merken tijdens de botenshow, maar ook tijdens de dagen eromheen. Een greep uit het programma: de Universiteit van Amsterdam toonde zeldzame homoboeken en de Hermitage had een speciale gaydag.

Hoe anders ging het enkele jaren geleden, toen Siep de Haan, de vorige organisator, zich nog zorgen maakte om het tanende gehalte bloot op de boot. „Mensen hadden te veel kleren aan”, evalueerde De Haan de Pride in 2003 in Trouw. De Haan zei toen dat hij zich wilde afzetten tegen de gemeente en de VVV, die Amsterdam volgens hem alleen als cultuur- en architectuurstad wilden neerzetten. De nieuwe organisatie vereenzelvigt zich juist met het imago van Amsterdam als cultuurrijke stad.

De omslag kwam in 2005. Van Dalen: „De tijdgeest is veranderd. Eind jaren 90 en ook nog na de eeuwwisseling dachten we dat de emancipatie van homoseksuelen was voltooid. Rond 2005 kwamen we erachter dat we er nog lang niet zijn.” Volgens Van Dalen speelt de toename van geweld tegen homo’s een rol, ook al lijkt het de laatste tijd beter te gaan, en in mindere mate de „islamisering van de samenleving”.

De Pride moet uitstralen dat niet alle homo’s sportschoollichamen hebben of zich gedragen als halve vrouwen. Multinationals gingen de gracht op met de slogan ‘company pride is personal pride’, waarna politici en maatschappelijke organisaties al snel volgden.

De tijd van blote mannen is voorbij, zegt humanistisch raadsman Wilco Mulder van Defensie, coördinator van de meevarende homomilitairen. „Niet langer gaat het om het provoceren, maar om de zichtbaarheid van homoseksuelen in bijvoorbeeld bedrijven. En dus ook de krijgsmacht.”

    • Jaus Müller