Marilyn Monroe en de King of Pop

Goed van de Frans-Duitse cultuurzender Arte om af en toe registraties van belangrijke theatervoorstellingen te brengen. Alleen vind ik ze meestal niet om aan te zien. Kasimir en Karoline van Ödön von Horváth in de regie van Johans Simons, gisteren live vanuit het Palais des Papes in Avignon, was daarop helaas geen uitzondering. Zo saai als de voorstelling op Arte leek, kan hij in het theater nauwelijks zijn. Kasimir en Karoline leek een monotoon spreekstuk, met keurig wisselende shots van de ene spreker naar de andere. De opstelling van die camera’s deed het geheel ook geen goed, statisch links en rechts van het podium.

Nee, dan Rob Hoff, die in zijn mooie serie Future Express, verslagen van treinreizen over de hele wereld, bijna meer mensen, drama, uitwijdingen en belangwekkende thema’s in een half uur stopt dan je als kijker kunt verwerken. De aflevering van gisteren speelde in Rusland, en wat vooral opviel was dat voor zoveel reizigers de grootheid en eer van de Russische staat zo’n grote rol speelden.

Maar het mooiste programma van gisteravond hebt U niet gezien, tenzij U net als ik een satellietschotel hebt en France 2 ontvangt. De Franse schrijver en psychoanalyticus Michel Schneider publiceerde in 2006 de roman Marilyn dernières séances, over de laatste maanden van het leven van Marilyn Monroe, voordat zij op 4 augustus 1962 zelfmoord pleegde. Het boek is gebaseerd op details over de relatie tussen Monroe en haar psychiater, Ralph Greenson. Greenson zou die details zelf aan de politie hebben verstrekt, maar over de betrouwbaarheid van dat materiaal kun je natuurlijk twisten. Een fantastisch boek is het wel, over een sekssymbool dat zich wel aanbeden, maar niet bemind weet en daarmee op den duur niet kan leven. En de documentairefilm die Schneider nu gemaakt heeft valt niet tegen.

Er bestaan vreselijk veel foto’s van Monroe, volgens Schneider omdat gefotografeerd worden een soort van liefdevolle streling was – haar problemen begonnen pas als er gefilmd werd, en dus gesproken moest worden. Terwijl in de gesproken tekst de krochten van Monroes ziel worden ontleed, zie je haar op het beeldmateriaal langzaam de greep op het leven verliezen, onder behoud van glamour en schoonheid. Mooie vrouwen hebben het soms niet makkelijk.

Er zijn veel overeenkomsten met de recente dood van Michael Jackson, viel me op. Dat de artsen die psychofarmaca voorschrijven de schuld krijgen, en geruchten over moord de kop opsteken. Monroe liet zich zoveel zij kon zien, Jackson verstopte zich. In beide gevallen was de prijs van de roem voor het individu hoog.