Geen baan meer, Prada's de deur uit

Veel mensen stellen de aanschaf van dure spullen uit. Dat merken de tweedehandswinkels. Tweede deel van een serie over de gevolgen van de recessie.

De etalage van het tweedehandswarenhuis Piekfijn in het Rotterdamse Charlois. Foto NRC Handelsblad, Rien Zilvold Veel mensen stellen de aanschaf van dure spullen uit. Dat merken de tweedehandswinkels. Tweede deel van een serie over de gevolgen van de recessie. rotterdam etalage kringloop winkel foto rien zilvold NRC Handelsblad

Blouses, broeken en rokken hangen op kleur in de rekken. Het is een vrolijk palet aan dessins. Op de vloer ligt laminaat, in de kleedkamer staat een mooi gestoffeerde stoel. Een rok kost slechts 2,50 euro, een broek moet 3 euro opbrengen. You & Me heet deze pilotwinkel van het Leger des Heils met tweedehandskleding in de Haagse Schilderswijk.

„Tweedehands hoeft er niet goedkoop uit te zien”, zegt bedrijfsleider Esther Koeman. Haar filosofie is dat mensen met een kleine beurs een goed gevoel aan het kopen van tweedehands moeten overhouden. De wensen zijn talrijk. Moslima’s willen graag lange rokken, Antilliaansen komen voor minirokken én glimmende hemdjes. Merkenjagers snuffelen naar G-Star of Replay. Maar de kledingrekken hangen minder vol dan twee jaar geleden. Door de recessie stokt de toevoer, en neemt de kwaliteit af.

Het Leger des Heils-onderdeel Reshare, marktleider in Nederland, krijgt niet genoeg kleding meer binnen om te kunnen voldoen aan de toenemende vraag, zegt Louwie van Eegeraat, manager relatiebeheer. Vorig jaar kwam er via straatcontainers en inzamelingsacties nog 28 miljoen kilo binnen. Van Eegeraat verwacht dat er dit jaar 7 tot 8 procent minder binnenstroomt. „Er wordt minder nieuw gekocht”, zegt hij. „Mensen dragen hun kleding langer. Vooral bij volwassen maten is de kwaliteit daardoor slechter.”

Een deel van de ingezamelde kleding gaat naar de 62 tweedehandswinkels van het Leger des Heils in Nederland, een deel gaat naar sorteerbedrijven in het buitenland, de rest wordt verwerkt tot poetslappen of hergebruikt in de auto-industrie. Het Leger des Heils recyclet 84 procent van de ingezamelde kleding.

Ook gaan er minder meubelen naar kringloopbedrijven, terwijl de vraag naar ‘modern tweedehands’ stijgt. Harry Slotema, directeur van de Brancheorganisatie Kringloopbedrijven Nederland (BKN), merkt dat de gratis toevoer stokt naar de 200 kringloopwinkels die zijn aangesloten. Vorig jaar bedroeg de omzet van de leden in totaal 70 miljoen euro.

„In slechte tijden gaan er meer mensen naar kringloopwinkels voor meubelen, huisraad en textiel. Vooral de aanvoer van spullen van Ikea neemt af, dat is de inrichting van jonge gezinnen. Zij stellen de aankoop van nieuw meubilair uit”, zegt hij. Veel aanvoer komt nu uit inboedels van overledenen, het zijn vaak de gedateerde spullen die de kinderen wegdoen. Door de vergrijzing neemt dat type aanbod volgens Slotema toe.

Een robuuste bank met lila kussens met bloemmotief is afgeprijsd naar 50 euro in de meubelhal van het tweedehandswarenhuis Piekfijn in de Rotterdamse deelgemeente Charlois. Een in kruissteek geborduurd Melkmeisje van Johannes Vermeer gaat er, inclusief lijst, voor 3 euro uit. Drie bundels toneelwerken van Herman Heijermans kosten 1 euro per deel. „Met vriendschappelijke gevoelens en met de beste wensen voor je verdere leven”, schreef de schenker er in 1965 in.

Het is deze middag druk. Een moslima met hoofddoek en een Poolse met peuter op de arm rommelen in een bak vol knuffels. Een jonge vrouw, in gothic kledingstijl, bestudeert blauwe krulspelden. De gemêleerde klandizie lijkt een afspiegeling van de bewoners van deze wijk op Zuid.

Vijf bruidsjurken, roomwit en veelal met lange sleep, wachten op een bruid in de etalage van de vestiging die eigendom is van het Rotterdamse reinigingsbedrijf Roteb. Zo’n japon moet tussen de 100 en 200 euro opbrengen. „Even naar de stomerij, en je bent voor een zacht prijsje klaar”, zegt verkoper Chris Rongen. Met eenzelfde enthousiasme toont hij een ‘graaibak’ met honderden knopen, een paar knotten wol en tientallen breinaalden.

Rongen draait eenzelfde omzet als andere jaren. „De mensen letten door de recessie meer op de prijzen”, zegt hij. Ze fotograferen vaker in zijn zaak de bank of kast die ze zouden willen hebben, en zoeken op internet naar een soortgelijk model. „Ze komen terug om te onderhandelen als iets elders minder kost.” Bij Piekfijn kosten tweedehandsgoederen gemiddeld eenderde van de nieuwprijs.

De gratis aanvoer naar kringloopwinkels en charitatieve instellingen stokt, maar op internet neemt het aanbod van goedkoop tweedehands en luxe vintage juist toe. Mensen willen geld verdienen aan hun spullen. Cijfers over de daadwerkelijke verkoop zijn er niet. Uit onderzoek van website Marktplaats blijkt dat er voor 4,6 miljard aan ongebruikte spullen in Nederlandse garages en op zolders staat. Vorig jaar stonden er dagelijks 200.000 nieuwe advertenties op Marktplaats, nu komen er per dag 255.000 nieuwe bij.

De belangstelling van bezoekers voor de rubriek reparaties is volgens Rianne van der Sar van Marktplaats binnen een jaar met 41 procent gestegen. „Het gaat om reparatie van witgoed, stoffering van fauteuils of het opnieuw vlechten van een rotanstoel.” Via de advertentiesite 2dehands.nl wordt er meer geruild dan een jaar geleden, vertelt Linda Schaake. De afdeling ruilen heeft 53 procent meer bezoekers. En dan gaat het niet om postzegels. „We zien dat bezoekers ook grote artikelen als meubels en brommers te ruil aanbieden. Er staan zelfs advertenties op van mensen die hun auto willen ruilen voor een ander model.”

Van der Sar van Marktplaats ziet een verschuiving op de tweedehandsmarkt. „Als mensen meer te besteden hebben zijn luxe producten als spelcomputers in trek, nu zijn alledaagse producten als schoenen, kleding, huisraad en meubelen populair.”

Dat geldt niet voor sommige nichemarkten. Het in ontwerperskleding gespecialiseerde platform designer-vintage.com heeft het drukker dan ooit. „Mensen die veel geld op de beurs zijn kwijtgeraakt of hun baan hebben verloren verkopen hun schoenen van Tod’s of blouse van Chloé op ons platform. De inloopkasten staan nog vol”, zegt eigenaar/oprichter Karin Barnboom. „We noemen het ‘ecochique recycling’. Vrouwen die de PC Hooftstraat nu te duur vinden of op jacht zijn naar koopjes bezoeken ons meer dan voorheen.” Uit de snel wisselende advertenties maakt ze op dat er meer wordt verkocht. „De hang naar mooie spullen blijft. Wie wil nu geen Prada-schoenen voor 100 euro?”

    • Mirjam Keunen