Met het rechterbeen om de cliënt

Arnon Grunberg werkt als masseur in het Roemeense kuuroord Baile Herculane. Hij leert ook masseren tijdens de elektrotherapie. Deel 7 in een serie.

Elke middag na de lunch vertrek ik naar de Zeven Bronnen, een openbaar zwavelbad, iets buiten het kuuroord, waar meester Mitica, mijn baas, en ik in het openbaar en in het zwavelwater masseren. Meester Mitica krijgt er geld voor, ongeveer 30 lei, oftewel ongeveer 7 euro, voor een massage van circa twintig minuten. Ik masseer gratis, ik ben de stagiair.

Vanaf pension Casa Lorabella neem ik een taxi. Ik ga gekleed in een zwembroek, die ik de eerste dag bij de Zeven Bronnen heb aangeschaft voor 2 euro. Verder heb ik een handdoek bij me en een fles water, masseren maakt dorstig, vooral als het in heet zwavelwater gebeurt. De masseurs gaan hier net als de cliënten slechts gekleed in zwembroek.

Eerst gaat de cliënt op de grond in het water tussen de benen van de masseur zitten. De masseur slingert zijn rechterbeen om het rechterbeen van de cliënt en drukt met zijn voet licht tegen het kruis van de cliënt om te voorkomen dat de cliënt door de massage wegschuift. Ook schijnen sommige cliënten het prettig te vinden dat de voet van de masseur druk uitoefent op het kruis.

Als hoofd en schouders zijn gemasseerd gaat de cliënt op de zitbank liggen, nog altijd in het zwavelwater, dan worden rug, buik, benen en armen onder handen genomen. De massage eindigt met de voeten, al bestaat de mogelijkheid uitsluitend de voeten te laten masseren.

Een vriendin vroeg: „Vind je die lichamen niet vies?”

Ik antwoordde naar eer en geweten: „Nee.”

De meeste cliënten hebben geen mooi lichaam. De hoeveelheid haar op de gekste plekken kan overweldigend zijn. Het meest schokkende zijn bijna altijd de voeten. Ingegroeide teennagels, likdoorns die er decennia lijken te zitten, onverzorgde, open wonden. Toch maakt dat niets uit.

De masseur is net als de cliënt vrijwel naakt. Deze gedeelde kwetsbaarheid leidt tot mededogen.

In de kliniek waar ik ’s ochtends masseer en ook meehelp met elektrotherapie gaat de masseur gekleed. Vooral tijdens de elektrotherapie heb ik last van sadistische fantasieën.

Niet in het zwavelwater. Hoewel ik weet dat ik geen geschoold masseur ben, hoop ik dat mijn handen voldoening schenken aan hen die wellicht zelden tot nooit worden aangeraakt.

Toen mijn eerste roman uitkwam schreef een recensent dat ik een rasverteller ben.

Ik vond dat zo’n raar woord dat ik het heb onthouden. Wat ik echt ben is een ‘natural born gigolo’.

(wordt vervolgd)