Laatste wens

„Ik heb nog één wens!” klinkt de stem van Marlous, onze schoondochter van 27. Het gefluister in de ziekenhuiskamer verstilt. Iedereen heeft de woorden goed verstaan, ondanks haar zuurstofkapje. De twintig familieleden en vrienden spitsen hun oren en zijn, uiteraard, allen bereidwillig.

„Ik wil dat iedereen zich uitkleedt!” De stilte verdiept zich, maar niemand doet iets. Ze beziet geamuseerd de verwarring en bij sommigen zelfs enige onthutsing en voegt er dan met pretoogjes aan toe: „Het hoeft niet echt hoor, maar ik vind dat ik wel recht had op een laatste wens!” Wat later die ochtend overlijdt ze heel vredig.

Jan M. De Boo