Het rijtje met estafettes is nu eindelijk compleet

De afgelopen zes jaar wist Nederland geen wereldtitel op de langebaan te winnen. Maar de estafettevrouwen maakten gisteren een einde aan die trend met een fenomenale race. „Dit lucht heel erg op.”

Ze gelden al enkele jaren als de beste ploeg ter wereld op het meest prestigieuze estafettenummer, de 4x100 meter vrije slag. Maar na de Europese titel, de wereldtitel kortebaan en de gouden medaille op de Olympische Spelen in Peking ontbrak nog één groot zege op hun erelijst: de wereldtitel langebaan (50 meter). In het bloedhete Foro Italico in Rome schreven Femke Heemskerk, Inge Dekker, Ranomi Kromo-widjojo en Marleen Veldhuis gisteravond op de openingsdag van de WK geschiedenis door een unieke ‘grand slam’ te voltooien, elf maanden na hun indrukwekkende olympische triomf in de Waterkubus in Peking. „Dit lucht heel erg op”, zei een stralende Kromowidjojo. „Het rijtje met estafettes is nu echt compleet.”

Het levert haar een sportief cv op dat maar weinig zwemmers hebben op haar leeftijd. Maar de inspanningen van Kromowidjojo, met achttien jaar de jongste van de ploeg, waren gisteravond hard nodig. Na een bliksemstart van de Duitse openingszwemster Britta Steffen (52,22, een wereldrecord) lag Nederland (Dekker) na de eerste honderd meter op de vijfde plaats.

Maar Kromowidjojo bracht Nederland na een indrukwekkende inhaalrace terug naar de tweede plaats, waarna Heemskerk en Veldhuis het karwei mochten afmaken, al bleef het tot de laatste centimeters spannend. De strijd leverde alweer een wereldrecord (3.31,72) op, bijna twee seconden sneller dan het record dat hetzelfde viertal vorig jaar zwom tijdens de EK in Eindhoven.

Kromowidjojo verbeterde met haar splittijd (52,30) niet alleen ruimschoots haar eigen persoonlijk record, ze was zelfs sneller dan kopvrouw Veldhuis, die vechtend op de laatste meters het goud veiligstelde. „Het ging perfect, maar het scheelde helemaal niks. Het was verschrikkelijk om te zien, die laatste vijftig meter.”

De wereldtitel maakte ook een einde aan een tijdperk van precies zes jaar zonder Nederlandse wereldtitels op de langebaan. Op 27 juli 2003 was Inge de Bruijn in Barcelona de laatste die goud won, op de 50 vrij.

Voor de vrouwenploeg, gesteund door seriezwemster Hinkelien Schreuder, zijn gouden medailles en wereldrecords de afgelopen twee jaar een gewoonte geworden. De laatste keer dat het kwartet werd verslagen was in maart 2007 bij de WK in Melbourne, toen ze genoegen moesten nemen met brons. Maar Heemskerk en Kromowidjojo waren destijds debutanten. Inmiddels zijn zij individueel aangeschoven bij de wereldtop.

De Nederlandse dominantie op het populairste estafettenummer is opmerkelijk gezien de enorme concurrentie van grootmachten als de Verenigde Staten, Australië, Duitsland en Rusland. Toch heeft geen land ter wereld op dit moment zoveel topsprinters op de 100 meter vrije slag als Nederland. „Theoretisch is het onmogelijk”, zei hoofdcoach Jacco Verhaeren vorig jaar al over de olympische zege in Peking. Maar in het imposante sportcomplex in Rome bewees zijn sprintploeg opnieuw de beste van de wereld te zijn.

Hoewel de Nederlandse vrouwen in Rome topfavoriet waren voor de titel, was de spanning te snijden, zei een emotionele Heemskerk na afloop. „Ik ben zo blij dat het weer is gelukt. Ik had zoveel stress voor de race. Alles ging mis. Ik heb twee pakken kapotgescheurd. Vlak voor de start ging mijn rits kapot.”

De grote vraag is of de zwemploeg het succes op de eerste dag een vervolg kan geven op de individuele nummers. In Peking bleef de teller na het succes op de eerste dag steken op één medaille. In het vervolg van het olympische toernooi vielen de individuele prestaties van Veldhuis en Dekker vorig jaar tegen.

Veldhuis had gisteren een zware dag. Ze kwam zelfs vier keer in het water, omdat zij na de serie en de halve finale op de 100 vlinder nog een ‘swim-off’ moest zwemmen tegen de Chinese Zhou Yafei, met wie ze eerder gelijk was geëindigd. Die tweestrijd won Veldhuis nipt, zodat ze vanavond weer in een finale staat.

Maar met de opmerkelijke prestatie van Kromowidjojo heeft de Nederlandse ploeg plotseling meer ijzers in het vuur op de sprintnummers in Rome. „Dit geeft erg veel hoop. Ik ga op de 100 vrij sowieso voor een finaleplek”, zei Kromowidjojo vastberaden. „Maar dit is het begin van een mooi toernooi.”

    • Rob Schoof