Een man alleen vinden ze een beetje griezelig

Het aantal alleenstaanden neemt toe en blijft toenemen. Wat doet dit gezinskabinet voor hen? Verslag van de camping en uit Den Haag.

Georges Wind, alleenstaand kampeerder op camping De Boersberg in Doorwerth, past op de caravan van zijn buurvrouw en giet het water van het dak van de voortent. Foto Evelyne Jacq Europa,Nederland, Doorwerth, 23-07-2009 Boerencamping 'de Boersberg' Georges Wind, alleenstaande kampeerder, past op de caravan van zijn buurvrouw en giet het dak van de voortent leeg ivm. de aanhoudende regen. Foto: Evelyne Jacq Jacq, Evelyne

Weet je wat het is, vertelt kampeerder Piet Lommen, „en dan neem ik even mezelf bij de kop, ik ben vijftig jaar getrouwd geweest en ik kampeer al veertig jaar, maar als ik nu in mijn eentje op een camping sta, ben ik voor alle gezinnetjes ‘de griezelige man alleen’. Ze zeggen niks tegen je, ze vertellen de kinderen dat ze uit je buurt moeten blijven. Je wordt echt gediscrimineerd.”

Lommen heeft zich sinds een jaar aangesloten bij de Nederlandse Alleenstaanden Kampeer Club. Met twintig andere alleenstaanden staat hij met zijn caravan op boerderijcamping De Boersberg in Doorwerth.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek ziet een flinke stijging van het aantal alleenstaanden in Nederland. Het Centrum Individu & Samenleving is verontwaardigd dat de maatschappij en de politiek de alleenstaanden links laat liggen. Merken alleenstaanden dit ook?

Het is tien uur ’s morgens. Koffietijd. Omdat het pijpenstelen regent, neemt iedereen zijn mok mee naar een leegstaande loods op de boerderij. „Hier zijn ze goed voor ons,” lacht organisator Wil Kuysten, terwijl ze wijst naar de oude banken die ze mogen gebruiken. Dat is extra service van de camping.

Veel campingbazen moeten volgens Kuysten niets hebben van alleenstaanden, omdat ze meer vangen als er minstens nog een tweede persoon in de caravan zit. „Een alleenstaande levert te weinig op,” zegt ze.

Dan gaat het gesprek opeens over hotelkamers. Dat alleenstaanden vaak een toeslag moeten betalen en dat eenpersoonskamers sowieso al bijna even duur zijn als tweepersoonskamers. „En dan durven ze je ook nog in een hokkie bovenin te stoppen,” zegt Marie Kleinendorst.

Dat je meer moet betalen maakt Kleinendorst niet zoveel uit. Dat weet je als je eraan begint. Maar soms heb je al lang geleden geboekt, zegt ze „en dan bellen ze je zes weken van tevoren op dat er geen eenpersoonskamer meer beschikbaar is.”

Kleinendorst is met haar 78 jaar de oudste aanwezige van de kampeerclub. Haar voeten steken in gele houten klompen. Ze breit lapjes die ze later aan elkaar zal naaien. Het wordt een deken, zegt ze. „Voor Roemenië.” Ze toont foto’s van vorige dekens, die ze in een fotoalbum bij zich draagt.

De groep bestaat overwegend uit vrouwen. Ze dragen Crocs of andere gemakkelijke stappers. De vrouwen zijn hier heel zelfstandig, zegt Lommen bewonderend. Daarna grapt hij: „Je kunt ze om een boodschap sturen.” Hoe oud ze ook zijn, de meesten rijden zelf met hun caravan naar de camping.

De jongste van de kampeerclub is 55, maar ook jongeren zijn welkom. De enige voorwaarde is dat je alleenstaand bent. Voor alleengáánden zijn er aparte kampen. Dat zijn mensen die thuis nog een partner hebben zitten, iemand die niet mee kan of wil.

Vormen er zich wel eens stelletjes? Ja, zegt Kuysten. „Maar dan moeten ze wel weg. Die gaan dan snel samen in hun caravan zitten, en dan word je als alleenstaande toch weer buitengesloten.”

Gediscrimineerd voelen ze zich vaak, deze kampeerders. In het dagelijks leven. Niet per se door dit kabinet. Het leven voor een alleenstaande is nu eenmaal altijd duurder, peinst Kuysten hardop. „Of je nu in je eentje of met z’n tweeën zit, die lamp moet branden.” De eenpersoonsverpakkingen in de supermarkt, die zijn ook relatief duurder dan de grotere porties. „Drie halen, twee betalen, daar heb je als alleenstaande nooit iets aan”.

Maar wat kan de regering daaraan doen? De meeste leden van de kampeerclub halen hun schouders op. Subsidies, oppert iemand, maar niemand vindt het echt nodig. Ze hebben op een na allemaal een koophuis. Zorg- en huurtoeslag ontvangen ze niet. „De mentaliteit, zegt Kleinendorst, die is veel belangrijker. Bijvoorbeeld op de camping. Dat er niet meer ijskoud wordt gezegd dat ze hen niet willen hebben, enkel omdat ze alleenstaanden zijn. „De goeie campings daargelaten,” zegt Kuysten.

Volgende week vertrekt de groep naar Gaanderen. Daarna trekt de caravanstoet naar Midwolda, Oost-Groningen, in de buurt van het zeilevenement DelfSail.