De treinreis waard

De reizende lekkerbek is beter af met de Michelingids op het dashboard dan met het spoorboekje in de reistas. Voert de auto nog wel eens langs een restaurant dat ‘de reis waard’ is, op het station vindt hij weinig van zijn gading. Het is treurigheid troef als het om serieus eten langs het spoor gaat. Toegegeven, de broodjes zijn erop vooruitgegaan de laatste jaren, maar wie wat meer wil, stuit in de regel op droevig stemmende lokalen, ongeïnteresseerde bediening en ambitieloos voedsel.

Het spoor gooit het nu over een andere boeg. Op een handvol stations gaat de NS de exploitatie van het restaurant overlaten aan anderen. Dat zou meer moeten gebeuren, als het tenminste op dezelfde overtuigende wijze gebeurt als in Amersfoort, de eerste in de rij. Daar hebben de eigenaars van het plaatselijke restaurant Tollius de wachtkamer op het perron tussen spoor 4 en 5 omgetoverd tot een aangename eetgelegenheid. Binnen is de typische stationsarchitectuur net niet helemaal verdwenen onder het modieuze grijs van de eigentijdse restaurantinrichting. En als het gesprek aan tafel stokt, is er buiten altijd wat te zien.

Neem een Franse brasserie, zet een Italiaanse kok in de keuken en een paar delen Jamie Oliver op de boekenplank en je moet iets krijgen als het menu bij Perron 4/5. Het leidt tot een aanbod met veel klassieke Italiaanse gerechten, zonder poespas bereid in een pure kookstijl, en boven alles smakelijk.

De carpaccio, meldt de menukaart, is zoals bij Harry’s Bar in Venetië. Dat is de bakermat van de carpaccio. Deze versie is niet helemaal zo als ik hem bij Harry’s kreeg – die ging niet schuil onder een laag rucola – maar hij mag er zijn. De kalfsrosbief met tonijnmayonaise en kappertjes, zeg maar vitello tonnato, is ook alleszins respectabel met een pittige tonijnsaus.

Of de risotto primavera, met verschillende lentegroenten, helemaal volgens de regelen der kunst is bereid valt, alleen al gezien de bezetting in de keuken, te betwijfelen. Hij komt enigszins gedesintegreerd op het bord, maar rijk van smaak is hij wel.

Mijn tafelgenoot geniet van de kip met olijven uit een gietijzeren braadpannetje. De portie is royaal, het vlees is mals, sappig en valt van het bot af. De olijven geven een fijn smaakaccent. De wijnkaart is beperkt, maar onze keuze, een Italiaanse cabernet, pakt goed uit.

Stilistisch valt het kersendessert uit de toon. Drie bereidingen op een langgerekt bord doen erg denken aan de hebbelijkheden van het modieuze restaurant, terwijl we net zo lekker basaal bezig waren. Met de tiramisu, in een genereuze portie, en de aardbeien Romanov heeft de chef weer de juiste lijn te pakken. Perron 4/5 is de treinreis waard.

Restaurant Perron 4/5,06-53368880, www.perron4-5.nl