Nu trekt iedereen haar topje weer aan

Het was groot zomerkomkommerwereldnieuws: één Franse krant had geschreven dat minder vrouwen topless zonnen, en alle kranten namen dat vervolgens over. Het nieuws haalde zelfs het Jeugdjournaal. Kinderen, zo bleek uit het item, zijn er fel op tegen dat vrouwen topless zonnen.

Zelf was ik als kind een topless-voorstander, want zo kon ik op het Noord-Hollandse strand urenlang met mijn broer en zus lachen om de vele en veelvormige borsten die ons omringden. Later in mijn leven ontwikkelde ik het raadspel ‘nep of niet nep?’

Overigens hield ik zelf altijd mijn topje aan. Ik ben preuts, en ik wist, vanwege mijn eigen lachbuien en raadspelletjes, dat ieders borsten op het strand een onderwerp van gesprek zijn. En ik wilde niet dat mijn borsten onderwerp van gesprek waren.

Daarmee blijk ik dus een trendsetter geweest te zijn, want nu trekt iedereen haar topje weer aan. Het was me al opgevallen op het Nederlandse strand. Ook de niet geheel onbeladen zin waarmee alle nieuwsberichten over dit fenomeen eindigen – ‘De paar vrouwen die nog wel topless op het strand liggen, zouden vooral veertigplussers zijn’ – klopt, volgens mijn observaties bij IJmuiden en Noordwijk.

Eén keer in mijn leven heb ik echter gezien dat topless zonnen ook een maatschappelijke functie kan hebben. Een wereldveranderende functie, zelfs.

Ik ging als tiener naar een Bretons zomerkamp om Frans te leren, samen met vriendinnen. Voor de rest werd het kamp om de een of andere reden bevolkt door woest-islamitische Syrische puberjongens die nog nooit buiten Syrië geweest waren.

De jongens stonden elke nacht verscheidene keren op om luid te bidden, en keken hun ogen uit op het Franse strand, waar alle vrouwen toen nog ouderwets topless lagen. Na een week zag ik de Syriërs volleyballen met een groepje topless Françaises. Nog nooit in mijn leven heb ik jonge mannen zo intens gelukkig en ook wel lichtelijk verwilderd uit hun ogen zien kijken. Ik vraag me nog steeds af of die jongens bij terugkomst in Syrië een volksopstand hebben geleid.

Ik ga nu naar Frankrijk om een en ander te inspecteren, en ben over drie weken terug met mijn bevindingen. In mijn koffer zit dit jaar niet een gewone bikini, maar iets dat, heel opwindend, Umstandsbikini heet. Een zwangerschapsbikini van Duitse makelij, met veel borst- en buikruimte. Kijken of dat volgend jaar een internationale trend is.

De komende drie weken staat op deze plek schrijfster Karin Amatmoekrim.

    • Aaf Brandt Corstius