Nachtmerrie van nieuwe zwempakken

In de aanloop naar de WK langebaan gaat het vooral over de snelle zwempakken, al proberen veel toppers zich te onttrekken aan de ‘hype’. „We concentreren ons op hard zwemmen.”

Wie over zwemmen spreekt, heeft het over snelle zwempakken. Maar op de WK langebaan (50 meter) in Rome, die vanaf zondag garant staan voor een nieuwe stortvloed aan wereldrecords, doen lang niet alle zwemmers mee aan de ‘hype’. De Britse Rebecca Adlington, vorig jaar bij de Olympische Spelen in Peking goed voor twee gouden medailles, weigert de „technologische doping” te gebruiken. „Net zoals ik nooit doping zal gebruiken om sneller te zwemmen, zal ik ook niet in pakken zwemmen waarvan ik denk dat ze illegaal zijn”, zei ze deze week in de Italiaanse sportkrant La Gazzetta dello Sport.

Opvallend is dat meer toppers de afgelopen maanden liever de rust bewaarden dan zich te storten in de paniekerige speurtocht over de hele aarde naar het nieuwste ideale zwempak van polyurethaan of een ander niet-textiel materiaal dat het drijfvermogen verhoogt – en daarmee de prestaties in het zwembad. Veertienvoudig olympisch kampioen Michael Phelps bijvoorbeeld zwemt in Rome gewoon weer in een ‘ouderwetse’ LZR Racer van Speedo, waarmee hij vorig jaar in de Waterkubus van Peking acht keer goud won.

Ook de Australische Libby Trickett, meervoudig wereldkampioen, doet niet mee aan de pakkenjacht, al was het maar om de rust te bewaren. „Het grootste voordeel is dat ik het pak waarin ik zwem goed ken, ik zwem er comfortabel in, ik weet hoe lang het duurt om het aan te trekken en ik hoef me geen zorgen te maken of ik het per ongeluk kapot maak”, zegt de concurrent van Marleen Veldhuis.

In elk geval hoefde Trickett zich dankzij die instelling niet druk te maken om het nieuwste Adidaspak (Hydrofoil) waarin de Duitse favoriet voor de 50 en 100 meter vrije slag, Britta Steffen, kortgeleden een wereldrecord zwom. In Australië, maar ook in Nederland, kon het pak niet worden geleverd, dus wie er in wil zwemmen moet dit weekeinde in Rome een passend exemplaar aanschaffen – en dan nog uitvinden hoe het moet worden aangetrokken. Bij sommige pakken duurt dat zo lang dat zwemmers voor de start in tijdnood kunnen raken. Zo’n scenario is volgens de deelnemers een veel voorkomende nachtmerrie in de weken voorafgaand aan de WK.

Maar ondanks alle afleiding staken veel zwemmers veel tijd in het testen van pakken. Die kwamen de afgelopen tijd maandelijks op de markt in het kielzog van het eerste ‘prestatieverhogende’ pak in de huidige ‘pakkencrisis’, de LZR Racer. Die was tot aan de Spelen van Peking een garantie voor succes.

Maar vergeleken met de WK in Rome was ‘Peking’ overzichtelijk. In de Waterkubus werd 89 procent van alle zwemmedailles behaald door zwemmers in een LZR Racer. Pas na de Spelen werd duidelijk dat wereldzwembond FINA een doos van Pandora had geopend door het bejubelde racepak van Phelps en zijn volgelingen goed te keuren. Aangemoedigd door het gebrek aan regels ontwierpen tal van fabrikanten nog snellere pakken die zorgden voor nog meer drijfvermogen, nog meer stabiliteit en nog meer stroomlijning – dus nog meer wereldrecords.

Voor veel zwemmers en coaches was de lol er al lang van af, maar de meeste zwemmers willen toch zwemmen in het beste materiaal. „Je hebt een wereldrecord nodig voor de wereldtitel”, zei de Nederlandse bondscoach Jacco Verhaeren deze week. Maar ondanks alle aandacht probeert zijn ploeg het onderwerp ‘pakken’ te vermijden. Verhaeren: „Je kan maar aan één ding tegelijk denken; wij concentreren ons op hard zwemmen.”

Commentaar: pagina 7

    • Rob Schoof