Brieven

De slotconclusie ‘maar het probleem met droomvrouwen is: in de werkelijkheid vallen ze vaak zo tegen’ van Hans den Hartog Jager (CS, 10 juli) lijkt mij een brug te ver. Zij leidt ook af van zijn werkelijke vraag ‘waarom, in vredesnaam’ een foto van een tien jaar jongere Ann Goldstein werd meegestuurd met het persbericht waarin het Stedelijk Museum in Amsterdam bekendmaakte wie de nieuwe directeur wordt van deze instelling. Den Hartog Jager geeft ook zelf het antwoord op zijn vraag, namelijk dat het Stedelijk Museum ‘steeds opnieuw niet in staat blijkt de simpelste zaken te regelen’. De verdere suggestieve conclusies ten aanzien van Goldstein lijken mij dan niet relevant en dodelijk voor haar, nog voor ze een voet op Nederlandse bodem heeft gezet.

Droomkandidaat 2

Hans den Hartog Jager meende dat hij de nieuwe directeur Ann Goldstein en de algemene organisatie van het Stedelijk een hak moest zetten door zich vrolijk te maken over de portretfoto bij het persbericht. Het is een stuitend, seksistisch stuk. Vooral het humoristisch bedoelde ‘nou ja, strak?’ schoot me volledig in het verkeerde keelgat. Zo ga je niet om met de benoeming van de belangrijkste positie binnen de Nederlandse moderne kunstwereld. Wat me vooral stoort, is dat – en het is treurig dat je dat anno 2009 nog moet zeggen – als het heer Goldstein was geweest, dit niet was gebeurd.