'Uiteindelijk moest ik het toch zelf doen, realiseerde ik me'

Door de crisis gooien veel mensen het roer om: voor zichzelf beginnen, studeren of een heel ander vak kiezen. Chris Vink (33) verloor zijn baan en richtte zijn eigen bedrijf op.

Afwijzingen dwongen me om na te denken over andere opties", zegt Chris Vink. (Foto Mieke Meesen) Meesen, Mieke

„Ik gaf leiding aan 15 man. Ik had negen jaar bij PBA, een bank in hypotheken en beleggingsproducten gewerkt en in die tijd allerlei overnames en integratietrajecten meegemaakt. Eerst werden we ingelijfd door de Artesia Bank, toen door GE [General Electrics, red.]. Een jaar later voorzag GE problemen op de Nederlandse markt. Het was september 2008, de tijd van de hypothekencrisis in Amerika. Ik was inmiddels hoofd personal banking, maar ik kon vertrekken. Mijn afdeling werd opgeheven.

„Ik zag het wel aankomen, maar het was toch een schok. Ik voelde me ook verantwoordelijk voor mijn eigen club. Vier mensen mochten blijven om op de winkel te passen, de rest moest weg. Iedereen kreeg vrij snel een andere baan.

„Van september tot januari heb ik gesolliciteerd. Twee keer ben ik gestruikeld over een competentietoets. Dat is niet goed voor je zelfvertrouwen. Ik werd er somber van, maar de afwijzingen dwongen me tegelijkertijd om na te denken over andere opties. Ik had altijd al gezegd dat ik een eigen onderneming wilde en dat plan werd steeds concreter. Bezig zijn met je eigen ideeën, je eigen afslagen nemen: ik realiseerde me dat ik het uiteindelijk toch zelf moest doen. Zo ben ik er weer bovenop gekomen.

„Ik kwam op het idee voor mijn bedrijf doordat ik in mijn oude baan zag dat huizen op een executieveiling ver onder de marktwaarde worden verkocht. Een huis gaat naar de veiling als iemand zijn hypotheek niet meer kan betalen en het niet lukt om een regeling te treffen. Dit probleem wordt door de crisis alleen maar groter. Het aantal gedwongen veilingen zal naar verwachting in 2009 verdubbelen. Maar executieveilingen hebben een slechte naam. Er rust een smet op. Handelaren domineren de veilingen. De drempel voor particulieren om mee te bieden is te hoog. Daar bedacht ik een oplossing voor: online executieveilingen.

„Via mijn website, www.executiehuizen.nl, kunnen mensen straks vanachter hun computer meebieden op panden op de veiling, zonder geïntimideerd te worden door handelaren. Het is volledig transparant. Ze moeten eerst een bankgarantie afgeven bij een notaris en krijgen dan een inlogcode om te kunnen bieden. De notaris in de veilingzaal ziet op een scherm of iemand via het internet heeft geboden. Eigenlijk net alsof iemand in de zaal een hand opsteekt.

„Ik ben op dit moment in gesprek met alle grote banken en de Nationale Hypotheekgarantie om een samenwerking aan te gaan. Het zou goed zijn om op de site meteen een match te maken tussen een bank en een nieuwe koper. Want die panden zijn niet alleen moeilijk te verkopen, maar ook moeilijk te financieren.

„Ik zie het zo: er is een rol voor de banken, een rol voor het notariaat en een rol voor de ondernemer die alles samenbrengt. Nu is de notaris ook verantwoordelijk voor de bekendmaking van de veiling en het aanprijzen van het huis, terwijl je dat juist aan commerciële mensen moet overlaten. Dan krijg je er een betere prijs voor.

„De meeste banken reageren wel enthousiast, maar staan nog niet echt in de rij. Ik denk dat ik nog een paar maanden nodig heb voor het echt gaat lopen. Vooral omdat er een wetswijziging nodig is om via het internet te kunnen veilen. Hiermee is de politiek al zeker twee jaar bezig, maar het duurt waarschijnlijk nog tot het einde van dit jaar voor het rond is.

„Er zijn wel dingen die ik mis aan mijn oude baan. De collega’s, het leidinggeven aan een team. De energie van mensen die met elkaar successen behalen. Ik kan dus niet zeggen dat ik achteraf blij ben dat ik ben ontslagen. Het ondernemerschap werkt heel motiverend, maar het is ook een onzeker bestaan. Als het voor het einde van dit jaar niet rond is, ga ik weer in loondienst.”

    • Nelleke Koops