In de gangen ruikt het naar stoofvlees

Schrijver Arnon Grunberg werkt als masseur in het Roemeense kuuroord Baile Herculane. Dokter Gogâltan heeft beloofd van hem de beste masseur van Nederland te maken. Deel 3 in een serie.

Ten tijde van het communisme was Villa Belvedere een exclusieve vakantiebestemming voor hogere partijfunctionarissen. Tegenwoordig is het een hotel met medische faciliteiten. Hier masseert Dragos, de man die mij zal inwijden in de geheimen van de massage.

Villa Belvedere lijkt sinds 1989 niet meer onderhouden te worden. De eetzaal is leeg. ’s Ochtends om negen uur is er al gedekt voor de lunch. Het tapijt is versleten. Op de gangen ruikt het naar gestoofd rundvlees.

De medische faciliteiten bevinden zich op de eerste verdieping.

Twee oude fauteuils op de gang zijn de wachtkamer. Ik klop op deuren, luid roepend: „Dragos.” Om aan te geven dat ik geen insluiper ben.

Dragos blijkt een gedrongen man van eind veertig met een haviksneus. Hij draagt een geel T-shirt en een bermudabroek.

„Ik kom er zo aan”, zegt hij in redelijk goed Engels. „Ga buiten zitten.”

Na een kwartier verschijnt Dragos op het terras.

„Er is hier niets”, zegt hij zonder verdere introductie. „Toen de communisten er nog waren, was dit een bloeiende badplaats. Nu is alles verloren. Er is hier geen infrastructuur, er komen vrijwel geen toeristen en de Roemenen die hier op vakantie komen hebben geen geld want ze zijn bijna allemaal werkloos. De Finnen, de Duitsers die hier kwamen, gaan nu allemaal naar Hongarije want daar heb je wel infrastructuur en het leven is er goedkoop. Bel me morgen om acht uur. Dan werk ik in pension Lorabella.”

„Dragos”, zeg ik. „Dokter Gogâltan heeft me beloofd dat jij de beste masseur van Nederland van me ging maken.”

„Wat heb je in Nederland geleerd?”

„Ontspanningsmassage.”

Dragos staat op. Van 1994 tot 1996 woonde en werkte hij in de Verenigde Staten. Hij heeft spijt dat hij is teruggekomen.

„Bel me morgen”, zegt hij. Dan verdwijnt hij weer in Villa Belvedere.

Ik ga naar hotel Roman, dat ook onder dokter Gogâltans verantwoordelijkheid valt en waar eveneens wordt gemasseerd. Voor de zekerheid bel ik de dokter, maar hij is naar huis.

De dokter maakt geen lange dagen. Om kwart over acht komt hij, om tien uur gaat hij.

Hotel Roman heeft veel weg van sociale woningbouw uit de jaren vijftig.

Het verval is hier ernstig, maar er schijnt een masseuse te werken die Duits spreekt.

Hotel Roman, ten tijde van Ceausescu het meest luxueuze hotel van het kuuroord, lijkt op een opvangcentrum voor vluchtelingen.

De vluchteling kan wel wat ontspanningsmassage gebruiken.

(wordt vervolgd)

    • Arnon Grunberg