Burn-out is voor mij zeer herkenbaar

Met lichte frustratie las ik de reactie van Olaf Kramer (nrc.next, 22 juli) op de artikelen van Jan Hoek over zijn burn-out. Terecht zegt Kramer dat hij geen deskundige is. Zoals Jan Hoek uitlegt waren het niet alleen de feestjes die zijn burn-out veroorzaakten. Het was het streven het maximaal haalbare uit alle facetten van het leven te halen. Voor mij, bijna dertiger, is dit zeer herkenbaar. Ik zelf zat er vorig jaar behoorlijk doorheen. Ik had nog net geen burn-out, maar als ik toen niet het beetje lucht had gekregen dat ik kreeg, was ik nu nóg herstellende.

Een burn-out kan tegenwoordig heel andere vormen aannemen dan de klassieke burn-out. Het is door mensen als Kramer dat deze nieuwe vormen niet erkend worden, want tja, jonge mensen moeten niet zo zeuren en eens wat minder naar feestjes gaan. Begrijpt Kramer niet dat die feestje noodzakelijk zijn om te kunnen ontspannen, om de steeds stijgende werkdruk aan te kunnen? Om de perfecte partner te kunnen blijven, een opgeruimd huis te hebben én te voldoen aan alles waar de maatschappij om vraagt? Onmogelijk, ik weet het inmiddels.