Wachten tot Bono zijn bleke gezichtje laat zien

Misschien komt het doordat het zomer is, en bepaalde nieuwtjes sneller naar de oppervlakte drijven dan in de winter, maar ik vind dat er ineens zoveel nieuwswaardigs gebeurt in de wereld van de popmuziek. Een Dolly Dot dood, Anouk ontslaat haar band, Lady Gaga laat in Amsterdam haar billen zien, en dan was er nog de krantenkop: ‘Zieke Pink zegt show af’.

En dat allemaal op één dag.

En dan staat er vlakbij mijn huis bij nacht en ontij ook nog een meute U2-fans voor het Amsterdamse Amstel Hotel te wachten tot Bono, die daar logeert, zijn bleke gezichtje laat zien. Ze staan er al een tijd, en af en toe fiets ik langs, en dan hoor ik ze over het concert napraten. ‘Het geluid was niet goed, de rest wel.’ Dat soort kennerspraat.

Ook zag ik op de ringweg van Amsterdam een witte Belgische auto rijden met daarin een vader, moeder en puberdochter. De moeder had haar hoofd uit het open dak gestoken en danste uitzinnig op U2. Ze hadden met witte plakletters allerlei lyrische teksten over U2 op hun achterruit geplakt.

Voor mij is dat misschien nog wel het meest opmerkelijke popnieuws: dat U2 nog steeds dit soort hysterie losmaakt, bij Belgen, Nederlanders, prins Willem-Alexander en Máxima. En mensen in het algemeen.

Want misschien had je het al begrepen door mijn omschrijving van Bono’s gezichtje een paar alinea’s geleden: ik heb niks met Bono. Ik vind Bono niet leuk. Ik vind Bono zo iemand die je uitnodigt op je verjaardag, en die dan de hele tijd zijn zonnebril ophoudt en gaat zitten mokken in een hoekje en bij elk aangesneden gespreksonderwerp verontwaardigd snuift omdat hij vindt dat het ‘helemaal nergens over gaat’. Omdat het even niet over mensenrechten gaat, of de Derde Wereld, of de Dalai Lama.

Afgezien van Bono’s nogal stugge bemoeienis met de wereldproblematiek kan zijn muziek en algehele imago mij ook niet bekoren. U2 bestaat bij de gratie van de volgende drie ingrediënten: schreeuwerige muziek zonder humor of gevoel, korrelige cd-hoesjes van Anton Corbijn en een overdosis aan zonnebrillen. En dat nu alweer meer dan twintig jaar.

Het is allemaal zo voorspelbaar – nog voorspelbaarder dan het nieuws dat Anouk haar band heeft ontslagen.

Nou ja, dat zal juist wel de reden zijn dat Willem-Alexander, Máxima, de Dalai Lama en de rest van de wereld zo dol op U2 zijn.

Aaf Brandt Corstius

Lees meer columns van Aaf op nrcnext.nlaaf

    • Aaf Brandt Corstius