De wielersport is nog steeds springlevend

Andy Schleck valt tevergeefs Contador aan, Armstrong haakt af maar keert terug.

Spanjaard Mikel Astarloza is na spectaculaire bergrit vijf medevluchters de baas.

De wielersport is niet dood, de wielersport is springlevend. Niets – ook niet alle dopingaffaires – kan de liefhebbers ervan weerhouden naar wielrennen in het algemeen en naar de Tour de France in het bijzonder te kijken.

Zowel op de Col du Grand-Saint-Bernard als op de Col du Petit-Saint-Bernard had zich gisteren een immense massa toeschouwers verzameld om de helden van deze Tour te zien en aan te moedigen. Indrukwekkender was vooral het enorme aantal mannen én vrouwen dat – voordat de Tourrenners zich meldden – op de racefiets deze zware cols beklom én afdaalde. En allemaal waren ze gehuld in de shirtjes van hun idolen. Allemaal wilden ze een beetje Alberto Contador zijn, een beetje Lance Armstrong of een beetje Andy Schleck.

Of deze renners nu wel of niet doping nemen, wel of niet de koers naar hun hand zetten door middel van combines en betalingen, de wielersport blijft publiek trekken. Of nu – zoals wordt beweerd – het Nieuwe Wielrennen wordt gebezigd of het Oude Wielrennen, de liefhebbers en de kenners zal het worst zijn. Transparantie, zuivere sport, gelijke kansen, kom nou! De aloude kenmerken van de wielersport blijven bestaan: doping blijft bestaan, combines blijven bestaan, de mythe blijft bestaan. Dat is de kracht van wielrennen en vooral van de Tour. Zonder de vraagtekens, zonder de suspense en zonder de onvoorspelbaarheid is wielrennen geen wielrennen meer.

De wielersport leeft als vanouds, er is niets veranderd. Daar kunnen de criticasters niets tegen ondernemen. Eenvoudigweg omdat wedstrijden als de Tour en met name bergetappes als die van gisteren onvoorspelbaar én opwindend zijn. Wat kunnen de Schlecks, wat kunnen Contador en Armstrong, wat kan die vreemde Britse slungel Wiggins, wat kan Sastre, de Tourwinnaar van vorig jaar; wat kunnen de Rabo’s nog?

Veel, zo bleek. Behoudens de Rabo’s dan, die kunnen niks meer. Vreemd, hoe een ploeg die zich voortdurend op de borst klopt vanwege zijn zogenaamd moderne management en zogenaamd vermaarde opleiding, zo faalt. Verkeerd gepiekt, een combinatie van pech en onkunde, of gewoon gebrek aan goede leiding? Wat te denken van Denis Mensjov? Onlangs won hij nog glorieus de Giro. Gisteren eindigde hij op bijna 10 minuten van de favorieten. Maar gelukkig zijn er nog andere, buitenlandse renners, die hun talent wel waarmaken. Zoals gisteren weer op de flanken van de kleine Bernard. Zoals de Luxemburger Andy Schleck probeerde klassementsleider Contador en zijn ploeg aan te vallen, dat was weer prachtige sport. Alleen Wiggins, Nibali, natuurlijk Contador en zijn onvermurwbare ploeggenoot Klöden konden volgen. Armstrong niet. Maar zoals hij vervolgens de achtervolging in zijn eentje inzette en met succes afrondde, dat was ook prachtige sport.

Ver voor de favorieten van de eindzege uit vochten kleine renners om de etappeoverwinning. Uiteindelijk was de Spanjaard Mikel Astarloza de snelste van een zestal dat in de lange afdaling van de kleine Bernard uit de greep van de groten was gebleven. Van de vluchters werd de Belg Jurgen Van den Broeck vijfde. Slechts vijfde. Maar voor de Belgen betekent het rijden van de 26-jarige renner nieuwe hoop op glorie. Als dat maar goed gaat, met de klimmer en tijdrijder. Bij de ploeg van Silence-Lotto is hij al bijna de evenknie van de Australische kopman Cadel Evans, die gisteren minuten verloor op de Tourfavorieten en zijn hoop op weer een podiumplaats in Parijs, zoals vorig jaar, waarschijnlijk kan vergeten.

Vandaag wacht het peloton een nog zwaardere etappe, van Bourg-Saint-Maurice naar Le Grand-Bornand. Daarin moeten zes cols worden beklommen, met op vijftien kilometer van de aankomst de top van de Col de la Colombière. Contador zou niets te vrezen moeten hebben. Maar de kleine Spanjaard verklaarde gisteren na de finish dat hij zich toch ongerust maakt. „Met zoveel cols is het moeilijk te controleren. Ik heb vertrouwen in mijn ploeg. Ik heb vertrouwen in Lance Armstrong. Zoals hij vandaag terugkwam in de kopgroep, dat is grote klasse. Ik ben ervan overtuigd dat hij voor mij zal rijden.”

Contador rijdt sterk, z’n ploeg met de altijd aanwezige Andreas Klöden en de onstuitbare Armstrong was tot gisteren onverslaanbaar. Maar het kan snel voorbij zijn. Dat weet Contador, elke Tourrenner en Tourploegleider, dat weet elke ervaren Tourvolger. De Tourzege staat pas vast als het peloton Parijs heeft bereikt. Een val, een lekke band, een verkeerd drankje, een slechte dag of een positieve dopingtest en de Tour is verloren.

    • Guus van Holland