Zo gaat 'normaal' koken

Recepten zijn natuurlijk heel nuttig (héél nuttig), maar toch ook een beetje raar. Want ‘normaal’ koken gaat niet via een recept en dan braaf doen wat ze zeggen, maar andersom: kijken wat er is, op de markt, in de winkel, in de tuin, in de kelder, in de ijskast en dan bedenken wat daarmee kan. Daarbij kunnen recepten dan wel weer behulpzaam zijn, of herinneringen aan recepten en verder vooral ervaring en enige fantasie.

Het is vaak reuze prettig om gewoon te kijken wat je hebt en daar iets mee te doen. Iedereen kan eigenlijk altijd wel spaghetti carbonara maken (met spek, ei en kaas) of putanesca (met tomaat, ansjovis en olijven). En onze eigen stampotten zijn natuurlijk ook bijna altijd mogelijk – tomatenstamppot met spekjes is in de zomer heel lekker (zaadjes uit de tomaten halen en klein snijden, verder alles zoals stamppot gaat).

Zo ging ik een stoofpotje maken van het stukje sukadelap dat ik ontdooid had, maar het bleek wel een heel piemelig klein stukje toen het voor meer dan twee personen moest zijn. En hé, daar lag nog een saucisse de Lyon vacuüm verpakt in de nul-graden-la te wachten tot-ie eens aan de beurt kwam. Zachtjes gepocheerd.

Verse tomaatjes bij het vlees, lekker, maar zuur, en ontdekte in de kast een fles Banyuls, zoete rode wijn, toen ik op zoek ging naar de port. Flinke scheut Banyuls erbij, kruidenboeketje erin – daar zijn die moderne losse theezakjes zo zeldzaam handig voor. Las ooit eens dat Nigella Lawson pantykousjes voor haar bouquet garni gebruikte. Een smerig idee. Het zullen heus wel gewassen kousjes geweest zijn, maar toch. Wel weer milieuvriendelijker dan papieren theezakjes. Enfin, zo stoofde ik gezellig en toch lekker.

En nu hebben andere mensen natuurlijk geen Banyuls of worst uit Lyon in voorraad, maar die hebben dan weer saucijsjes in de diepvries of gekruide runderworst, en ze hebben wél port, of ze gebruiken rode wijn en doen een klein schepje suiker bij die tomaten en dan wordt het ook leuk.

Zo gaat koken.

Maar nu gebeurde het dat twee weerspannige eieren die hard hadden moeten worden (voor iets heel anders), regelrecht zacht bleken. Ze waren al gebutst en geblutst om gepeld te worden, dus verder koken kon niet meer. Dus liggen er twee veel te zachte eieren op het aanrecht. En toen dacht ik: Caesarsalad. Kan ook makkelijk gemaakt worden als je níét al zacht gekookte eieren hebt liggen.

Over Caesarsalad horen knoflookcroutons. De al genoemde Nigella L. had hier wél een goed idee dat ik geregeld navolg: aardappelblokjes in de oven bakken met knoflook, in plaats van brood. Niet moeilijker en erg lekker. Oud brood of aardappelen in kleine blokjes snijden, dat in een plastic zak doen, daar fijngesnipperde knoflook en olie en zout bij, goed omschudden en in een koekenpan of een ovenschaal op 175 graden bakken tot de brood- c.q. aardappelblokjes lichtbruin zijn. Duurt bij aardappelen ongeveer een half uur. Met brood veel korter (dat kan ook in de pan).

Was, droog en scheur de sla. Hussel ‘m met peper, zout en olijfolie om. Kneepje citroen erbij en de zeer zacht gekookte eieren. Goed husselen. Geraspte kaas over de sla, weer husselen, en het geheel bestrooien met de croutons.