Tegenwoordig heeft iedereen het alleen nog maar over Mars

Elke keer dat ik gisteren, in het kader van veertig jaar maanbezoek, naar het eerste maanlandingsfilmpje keek, dacht ik: Neil Armstrong vond vooral het gebrek aan zwaartekracht leuk.

Eerst loopt hij nog licht verend rond, dan wordt het een huppel, en aan het eind van zijn maanloopje springt hij als een bezeten kleuter op en neer. Hij zegt er wel wat filosofische teksten bij, want hij weet dat er miljoenen mensen naar hem zitten te kijken. En toch is dat gewichtloze kennelijk zo prettig dat hij het niet kan laten om over de maan te veren in plaats van stukjes kratersteen op te rapen of wetenschappelijke proeven vanuit het ‘maankarretje’ te doen.

Begrijp ik volledig. Gewichtloosheid is ook mijn voornaamste reden om naar de maan te willen.

Maar dat had ik dan al in 1969 moeten doen, want dat was het moment om naar de maan te gaan. Tegenwoordig heeft iedereen het alleen nog maar over Mars. ‘We moeten naar Mars.’ ‘Mars is the place to be.’ ‘Mars, dat is het.’ Maar Obama schijnt er geen cent voor vrij te willen maken.

Ach, misschien had ik sowieso in 1969 moeten leven. Op de New York Times-site verscheen gisteren een deprimerende, interactieve tijdbalk met daarop alles wat er, behalve de maanlanding, in 1969 in de wereld gebeurd was. Ik vind het altijd irritant als mensen van de generatie van mijn ouders urenlang beweren dat het toen allemaal spannender, leuker en met meer Maagdenhuisbezettingen was.

Maar het bleek wel weer waar, getuige die deprimerende tijdbalk.

‘That amazing year’ noemt The New York Times het maanjaar 1969. En amazing, dat was het. De Beatles gaven hun laatste concert, Nixon werd beëdigd, Woodstock vond plaats, John Lennon en Yoko Ono begonnen hun tournee langs hotelbedden, Arafat werd gekozen als leider van de PLO, Monty Python begon én Sesamstraat begon. Ik zeg niet dat het allemaal even leuk was, maar er gebeurde wel wat. Of, nogal veel eigenlijk.

En wat gebeurde er in Nederland? Nou. De btw werd geïntroduceerd. John Lennon en Yoko Ono kwamen ook in het Hilton in Amsterdam liggen. En Chriet Titulaers carrière beleefde een vliegende start, zoals hij schrijft in zijn biografie, getiteld Mijn biografie, bladzijde 33:

‘Feit is dat de bekendheid van mij bij het Nederlandse publiek voornamelijk een gevolg is van de landingen op de maan.’

Bedankt, maan.

Aaf Brandt Corstius

Lees veel meer columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf