Norman Mailers maanreportage als boek

Foto uit Moonfire: dr. Wernher von Braun, ontwerper van de Apollo-raket, in 1964 Op 5 juli 1969, elf dagen voor de lancering van de Apollo 11, zag de Amerikaanse schrijver Norman Mailer de drie astronauten voor het eerst. In een theaterzaal van het Spacecraft Center van de NASA in Houston, Texas, kwamen Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins op. Ze droegen gasmaskers en liepen, zoals Mailer schrijft, met „de losse slenterpas van atleten”. Ze namen plaats achter een walnootbruine tafel in een plastic doos. De astronauten mochten door geen enkele bacil besmet raken.

Op 5 juli 1969, elf dagen voor de lancering van de Apollo 11, zag de Amerikaanse schrijver Norman Mailer de drie astronauten voor het eerst. In een theaterzaal van het Spacecraft Center van de NASA in Houston, Texas, kwamen Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins op. Ze droegen gasmaskers en liepen, zoals Mailer schrijft, met „de losse slenterpas van atleten”. Ze namen plaats achter een walnootbruine tafel in een plastic doos. De astronauten mochten door geen enkele bacil besmet raken.

Mailer schrijft oprecht dat hij overvallen wordt door een vlaag van jaloezie: „Drie volwassen mannen praten over een trip naar de maan.” Het Amerikaanse tijdschrift Life deed dat jaar een geniale zet: ze vroegen Norman Mailer, de belangwekkendste auteur van die tijd, om verslag te doen van de maanreis. De 46-jarige Mailer droomde als kleine jongen in de straten van New Jersey ervan eens op de maan te staan, die zilverschijnende planeet waarvan we „de stem nooit zullen horen”. Mailer nam het aanbod gretig aan, en werd helaas meteen teleurgesteld: hij mocht de cabine van de raket niet betreden. Dichter bij de drie astronauten dan op die historische bijeenkomst kon hij niet komen.

Mailers omslagverhaal van de missie van de Apollo 11 werd het grootste, uit drie delen bestaande non-fictieverslag dat ooit in het magazine was gepubliceerd. Mailer noemde het Of a Fire on the Moon. Mailer was een van de exponenten van de stroming New Journalism. De verslaggever smeedde de feiten om tot een belevenis en plaatste zichzelf als deelnemer in de gebeurtenis. Mailer sprak met de secretaresses achter de typemachines, probeerde de computerdeskundigen te doorgronden en legde zelfs, zoals hij vol trots meldt, zijn „hand op het beddensprei van de NASA-vrouwen”. Mailer noteert dat de reis naar de maan was „alsof we het universum binnenstebuiten keerden”.

Ter gelegenheid van de historische landing publiceert uitgeverij Taschen voor het eerst Mailers reportage in boekvorm. Niet zomaar als boek van 350 bladzijden. De editie Moonfire: The Epic Journey of Apollo 11 komt uit in meerdere edities, waarvan de goedkoopste 750 euro kost. De duurste kost duizenden euro’s – met een stukje maansteen erbij en een gesigneerde foto van Buzz Aldrin op de maan. De reportage is rijk geïllustreerd met nooit eerder vrijgegeven foto’s, en voorzien van historische en wetenschappelijke achtergronden.

Mailer geeft zichzelf de naam van een personage, Aquarius. Deze was aanwezig bij de lancering. Schitterend beschrijft hij de „watervallen van vuur” die tevoorschijn komen. Dan de landing, de eerste stappen op de maan. In een lange zin van zo’n duizend woorden beschrijft Aquarius het maanoppervlak, de valleien van steen, de kraters die zo helder zijn als de „fosforescerende maanverlichte zee”. Alsof hij er zelf staat, in plaats van Armstrong en Aldrin, alsof het Aquarius’ schoenen zijn die afdrukken in het maanstof achterlaten, schildert hij in woorden het licht op de maan als „lange, mysterieuze en onverklaarbare lijnen van licht, lijnen die vooruit schieten als honderden afzonderlijke kleine flakkeringen”.

Misschien het allermooiste van Moonfire is het laatste deel: na de maanlanding is de wereld volgens Mailer voorgoed veranderd. De Apollo 11, door hem „kind van de duivel” genoemd, zorgde voor een sfeer van melancholie en zelfs destructie. Er was „revolution in the air” en Marilyn Monroe pleegde zelfmoord. In Mailers woonplaats Provincetown „werden huwelijken opgeblazen als autobanden”.

De maan was binnen handbereik en de Amerikaanse samenleving verviel tot diepe melancholie, want niet langer dichters maar astronauten en technici beheersten de wereld en de Apollo 11 was een „instrument van satanische pogingen”.

Zie voor meer informatie over het boek: librero.nl of taschen.com

    • Kester Freriks