Eigenlijk moest het ook niet gebeuren

26 jaar na zijn vijfde zege in het Brits Open leek Watson voor de zesde keer te winnen.

Het werd Stewart Cink.

BBC-commentator Peter Alliss heeft de gave een bijzondere gebeurtenis in golf net dat beetje extra drama mee te geven. „The greatest Open story ever may be just hours away”, sprak The voice of Golf toen Tom Watson op het punt stond de laatste ronde van het 138ste Brits Open als koploper te beginnen. Vijf uur later stond Watson op de afslagplaats van de laatste hole van Turnberry, nog steeds als koploper, nog steeds met een slag voorsprong. Vier slagen op de 416 meter lange par-4 achttiende hole en het sprookje van ‘Old Tom Watson’ die twee maanden voor zijn zestigste verjaardag voor de zesde keer het Brits Open won was een feit.

Watsons afslag was perfect, veilig naar het midden van de fairway. De tweede slag kon ook nauwelijks beter, maar de bal kreeg een ongelukkige stuit en rolde net over de green. Watson werd met een oorverdovend gejuich op de green verwelkomd. Toen het lawaai was verstomd speelde hij een niet al te beste derde slag, een meter of drie voorbij de hole. Iedereen hield de adem in, toen de man die 32 jaar eerder het eerste Brits Open op Turnberry won, zich klaarmaakte om te putten. 26 jaar na zijn vijfde en laatste zege in het Brits Open leek Watson het toernooi voor de zesde keer te winnen. De putt was veel te zacht, zonder overtuiging geslagen, een putt van een golfer die nerveus is omdat hij beseft op het punt te staan iets te doen wat niet voor mogelijk werd gehouden. Watson eindigde op 278 slagen (-2) gelijk met Stewart Cink.

De twee Amerikanen begonnen aan een play-off over vier holes. Watson leek na een bogey op de eerste extra hole en een enorme afzwaaier op de volgende hole uitgeteld. Maar de golfer uit Kansas City, winnaar van acht majors, richtte zich nog een keer op. Hij redde uit een benarde positie fraai de par en bleef op een slag van Cink. Zou het toch nog kunnen?

Op de derde extra hole, de par-5 zeventiende, zeilde Watsons niet zuiver geraakte afslag gedragen door de wind heel ver naar links. Hij gromde van teleurstelling. Voor het eerst in het toernooi oogde Watson vermoeid, als een 59-jarige golfer die een jaar geleden een kunstheup kreeg aangemeten en nog maar een beperkt aantal toernooien speelt, voornamelijk op het Amerikaanse seniorencircuit (50+). De bal van Watson lag kansloos in hoog helmgras. Als een golfer die beseft dat zijn laatste strohalm hem ontglipt, worstelde Watson zich naar een dubbel-bogey 7. Cink maakte koel een knappe birdie 4, hij werd er voor beloond met een mager applaus van de teleurgestelde toeschouwers.

De laatste play-off hole was een formaliteit. De graveur kon vast aan de slag om de naam van Stewart Cink aan te brengen op de Claret Jug, de meest begeerde trofee in golf. Cink bewees zijn klasse door de bal op een meter van de hole te slaan en in stijl met een birdie te eindigen. Nu kreeg de 36-jarige Amerikaan wel een ovationeel applaus.

Voor Cink betekent de overwinning zijn eerste in een major. De winnaar van vijf toernooien op de US PGA Tour verdiende de zege op Turnberry, natuurlijk. Wie het minste aantal slagen heeft wint, zo simpel is het. De naam Stewart Cink zal voor altijd op de Claret Jug staan. Maar het 138ste Open Championship gaat de boeken in als het toernooi van Tom Watson. Cink beseft dat ook. „Natuurlijk voelde ik dat de toeschouwers Tom wilden zien winnen, dat snap ik ook heel goed. Voor mij was het ook bijna surrealistisch. Ik ben opgegroeid met kijken naar Watson, een van mijn golfhelden. Nu speelde ik opeens een play-off tegen Tom om de zege in het Brits Open, dat kan eigenlijk helemaal niet.”

Omdat Watson de putt van drie meter voor de winst niet wist te verzilveren, blijft Julius Boros, in 1968 op 48-jarige leeftijd winnaar van het USPGA Championship, de oudste winnaar van een major.

Voor het imago van de golfsport is het misschien maar beter dat Watson net naast een zesde Brits Open titel greep. Een man van bijna zestig die het belangrijkste toernooi in golf wint, wat is dat voor een sport?! Peter Alliss wist zich er ook geen raad mee. „I am totally lost for words, this should not happen”, sprak hij toen Watson historie leek te gaan schrijven. Het zou eigenlijk niet moeten gebeuren en het gebeurde ook niet. Maar wat scheelde het weinig en wat was het geweldig mooi.

‘Old Tom Watson in het 138ste Brits Open op Turnberry’, door het uitblijven van een happy end misschien niet het mooiste verhaal in de rijke geschiedenis van het Brits Open, maar toch zeker een van de mooiste.

    • Gerard Louter