Gele stenen in een groen bos

Ugo Rondinone, Pagan Void, 2009 In het achttiende-eeuwse parkbos De Oude Warande bij Tilburg ruisen de bomen en fluiten de vogels. Daar tussendoor fluit iemand anders. Naar zijn hond, waarschijnlijk. Er is alleen geen hond te bekennen. Er galmen ook langgerekte lettergrepen over het pad. ‘Heeee!’ ‘Háááállo!’ ‘Willem? Wiiilleeem!’ Na een paar minuten heeft de wandelaar al tientallen mannen-, vrouwen- en kinderstemmen gehoord, maar geen mens gezien. De geluiden komen uit luidsprekers die Job Koelewijn in de bomen heeft gehangen. Hij is een van de dertien kunstenaars die een werk maakten voor Stardust, een openluchtexpositie die de hele zomer in De Oude Warande te zien is.

In het achttiende-eeuwse parkbos De Oude Warande bij Tilburg ruisen de bomen en fluiten de vogels. Daar tussendoor fluit iemand anders. Naar zijn hond, waarschijnlijk. Er is alleen geen hond te bekennen. Er galmen ook langgerekte lettergrepen over het pad. ‘Heeee!’ ‘Háááállo!’ ‘Willem? Wiiilleeem!’ Na een paar minuten heeft de wandelaar al tientallen mannen-, vrouwen- en kinderstemmen gehoord, maar geen mens gezien. De geluiden komen uit luidsprekers die Job Koelewijn in de bomen heeft gehangen. Hij is een van de dertien kunstenaars die een werk maakten voor Stardust, een openluchtexpositie die de hele zomer in De Oude Warande te zien is.

Koelewijn is de enige deelnemer die met geluid werkt. De anderen spelen met licht. Rona Pondick maakte twee fabeldieren van gepolijst metaal, die staan te blikkeren in de zon. José Pedro Croft zette drie gepolijste staalplaten van zes meter hoog tegen boomstammen. Ze zien er uit als passpiegels voor een reus. Maar ook een normaal mens komt zichzelf in dit bos tegen. Een beeld van Dan Graham bestaat vooral uit glazen ruiten: als je ervoor staat zie je zowel het bos erachter als je eigen spiegelbeeld. Eén ruit is gebogen, zodat je wordt vervormd als in een lachspiegel.

Bezoekers fotograferen zichzelf en zwaaien naar elkaar via de spiegels. De beeldenroute in De Oude Warande vrolijkt hen op, het met kunst verrijkte bos werkt als een antidepressivum. Twee dikke bomen hebben glinsterende schakelkettingen met het woord Prozac om hun nek hangen.

Volgens een bezoekersgidsje met een onduidelijke plattegrond en veel te lange teksten gaat Stardust ‘uiteindelijk over het verloop van de tijd, over verlangen en over de onmogelijkheid de dood te kunnen bezweren, kortom over de illusie van het leven.’ Ook de toelichtingen bij de werken lijken wel integraal gepubliceerde subsidieaanvragen. Al die grote woorden doen afbreuk aan de visuele verrassingen die je te wachten staan als je gewoon wandelt en je ogen de kost geeft.

Langs het pad naar de vijver heeft Ugo Rondinone op de bruine bladerenvloer van het bos een tapijt van knalgele stenen neergelegd. Door de felle kleur licht het vierkant op tussen de bomen, maar als de zon doorbreekt maken die bomen met hun gebladerte weer trillende licht- en schaduwvlekken op het vierkant. Een eenvoudig maar effectief beeld, gemaakt door de kunstenaar en de natuur samen – dat is misschien wat buitenkunst zijn moet.

Stardust. T/m 27 sept, De Oude Warande, Tilburg. Inl. www.stardust09.nl