Geen wensgeneeskunde, svp

Het invriezen van eicellen om op latere leeftijd kinderen te kunnen krijgen, is onnatuurlijk en verwerpelijk, betoogt Janneke Schermers.

Illustratie Cyprian Koscielniak Geen wensgeneeskunde, svp Geneeskunde CDA-Kamerlid Schermers versus columnist Weijts, over het invriezen van eicellen Het invriezen van eicellen om op latere leeftijd kinderen te kunnen krijgen, is onnatuurlijk en verwerpelijk, betoogt Janneke Schermers. Koscielniak, Cyprian

Veel is te doen over het invriezen van eicellen van vrouwen op de leeftijd van rond de 35 jaar voor een zwangerschap op latere leeftijd. Het AMC in Amsterdam wil hieraan beginnen en vindt terugplaatsing acceptabel tot een leeftijd van de vrouw van 50 jaar.

Het CDA heeft hiertegen sterke bedenkingen. Wij zijn van mening dat de mogelijkheden die de medische wetenschap biedt, gebruikt moeten worden voor het genezen van ziekten en het behandelen van afwijkingen.

En daarvan is bij deze techniek geen sprake. De eicellen moeten ‘geoogst’ worden waarvoor stimulatie van de eierstokken noodzakelijk is, en een punctie. Het invriezen gebeurt gedurende jaren en volgens een nieuwe techniek. De beroepsvereniging van gynaecologen zet vraagtekens bij de veiligheid. Dan moet de bevruchting slagen met zaad van de inmiddels gearriveerde Prins op het Witte Paard. De kans op zo’n prins is klein en de kans om bij de wensmoeder – die inmiddels een leeftijd heeft bereikt waarop veel vrouwen al kleinkinderen hebben – daadwerkelijk tot een succesvolle zwangerschap te komen, is nog kleiner. De zwangerschap en bevalling bij een vrouw op die leeftijd hebben ook nog eens verhoogde complicatiekansen. Dan wordt een kind geboren waarvan de ouders 65 jaar oud zullen zijn als het gaat puberen. Kortom, een keten van onnatuurlijke procedures met de daarbij behorende kansen op complicaties. Dit is niet de manier om met medische mogelijkheden om te gaan.

Hoogleraar Guido de Wert uit Maastricht zei gisteren het volgende in NRC Handelsblad: „De eerste vraag is of je de natuur zijn gang moet laten gaan. Maar we grijpen voortdurend in de natuur in, dus dit argument is zeker geen reden voor een algemeen verbod.”

Dat klopt. Onze bedenkingen gaan niet in de richting van een algemeen verbod. De geneeskunde doet niet anders dan ingrijpen in de natuur, maar dat ingrijpen dient naar onze mening wel te gebeuren om zo goed mogelijk de natuurlijke situatie te herstellen. Daarvoor hebben we de medische mogelijkheden – niet voor wensgeneeskunde.

Een wat merkwaardige reactie op ons standpunt was dat het CDA blij zou moeten zijn met deze mogelijkheid om dit probleem op te lossen, want anders zouden de vrouwen om wie het gaat op 35-jarige leeftijd moeten overgaan tot donorinseminatie om aan hun kinderwens invulling te geven. Daardoor zou het zo gewenste kind niet binnen een relatie worden geboren, wat wel zo is als het kind wordt geboren na de invriesprocedure. Wat vindt het CDA als gezinspartij daarvan?

Deze vraag impliceert dat je een keuze zou moeten maken tussen uitsluitend deze twee mogelijkheden, maar dat is natuurlijk niet zo. De wereld en het persoonlijke leven zijn niet maakbaar en soms moeten mensen dingen accepteren, hoewel ze die graag anders zouden zien. Uit mijn vroegere praktijk als gynaecoloog weet ik dat een kinderwens zeer uitgesproken kan zijn en dat veel paren er ‘alles’ voor over hebben om zwanger te worden. Ik ken echter ook veel paren die uiteindelijk heel gelukkig zijn geworden zonder kinderen en terugkijkend op de mislukte pogingen om zwanger te worden vinden dat ze eigelijk te laat het roer hebben omgegooid.

Janneke Schermers is Tweede Kamerlid en woordvoerder medische ethiek voor het CDA.