Elk gerecht een nieuwe potentiële liefde

Redacteuren Janna Laeven en Wilmer Heck gingen zaterdag 4 juli dinnerdaten.

„Let’s get them, girls”, hoort Janna Laeven in het damestoilet.

Mega speeddate-evenement in Arnhem, 5 april. Foto HH Nederland, Arnhem, 05 April 2008 Twee mensen zitten te praten in het kader van een mega speed date evenement in het openluchtmuseum in Arnhem. Foto: Stijn Rademaker/HH Rademaker, Stijn

17.15 uur

Op het pontje naar Amsterdam-Noord staan de mensen dicht op elkaar gepakt. Het is warm, bloedheet eigenlijk. De wind op het water verkoelt nauwelijks. Aan de overkant wacht voor sommigen een theaterfestival, voor mijn collega en mij wacht een dinner date. Ik ben een beetje gegeneerd, maar stiekem heel nieuwsgierig.

We bekijken de menigte. Er is een groepje knappe jongens met bruine voeten in hun slippers. Er is een meisje met lang blond haar. Mijn collega Wilmer denkt dat hij haar kent. Of misschien toch niet. Ze lijkt op iemand. Van achteren dan.

Als de pont aanmeert, gaan de jongens rechtsaf richting theaterfestival. De blonde gaat naar links, om te daten.

17.45 uur

Er zijn twee toiletten voor honderd vrouwen. Er vormt zich een klein rijtje voor de wc’s, en een langere voor spiegel. De vrouw die vooraan bij de spiegel staat, houdt haar polsen onder de kraan. Dan haalt ze twee ‘kipfilets’ uit haar tas: huidkleurige plakken plastic. Ze stopt ze in haar beha en schikt ze voor de spiegel. Het treintje vrouwen achter haar kijkt zwijgend toe.

„Heb jij al wat gezien?”, vraagt ze aan haar vriendin, die haar auberginekleurig geverfde haren schikt.

„Het is afwachten. Het is altijd afwachten. Maar we gaan ons best doen. We maken er wat van.”

„Ja!”, zegt de vrouw met de kipfilets, en ze knipoogt in de spiegel. „Let’s get them, girls.”

18.00 uur

Tafel 31, staat op mijn kaartje. Aan elke tafel komen drie mannen en drie vrouwen te zitten, door de organisatie bijeengebracht op leeftijd. De vrouwen zullen tijdens het eten blijven zitten, de mannen wisselen van plek met iedere gang.

We gaan zitten. Ik schud handen en probeer namen te onthouden. Mijn rechterbuurman is bankmedewerker, maar hij is sinds drie weken werkloos. Nee, niet door de crisis. Er was iets mis met de sfeer op het werk. Er waren ‘dingen’. Hij wijdt niet verder uit.

De overbuurman voert het woord. Hij kan heel goed raden hoe oud mensen zijn, zegt hij. Maar hij moet eerst weten of we roken of niet. Want dan ben je jonger dan je eruit ziet. „Dat kan misschien pijnlijk worden, als je gaat raden”, zegt mijn tafelgenote, die in de verzekeringen werkt. De overbuurman wijst de tafel rond. „26, 29, 30.”

Hij heeft nog gelijk ook.

Ik kijk naar de aangrenzende tafel, waar Wilmer druk in gesprek is met een vrouw. Ze lacht hardop. Er zijn geanimeerde handgebaren, er wordt geproost met wijn. Ik ben jaloers op hoe ontspannen het eruit ziet.

18.40 uur

Wisseling van de wacht. Hoofdgerecht, met biefstuk. Wilmer schuift aan bij mijn tafel. Verder is er een jongen uit Den Haag in korte broek, die houdt van fantasyboeken. En een jongen met sproeten. Hij is leuk. Misschien. Hij werkt in de vliegtuigbouw, waar hij controleert of vliegtuigen doen wat ze moeten doen. „Of ze veilig zijn?”, vraag ik. Nee, dat niet. Of ze doen wat ze moeten doen. Dat is iets heel anders.

19.40 uur

Het toetje is een chocoladetaartje. Er komen weer drie nieuwe mannen aan. Ik ben al een beetje moe. Mijn nieuwe buurman houdt zijn zonnebril op. Hij komt net terug uit Korea, waar hij voor zaken is geweest. In het buitenland kom je veel makkelijker mensen tegen als je uitgaat, vindt hij. In Nederland doen de mensen zo moeilijk, in de kroeg. Ze blijven maar bij hun vrienden staan. Hij hoopt dat de mensen vanavond wel open zullen zijn. Zijn zonnebril spiegelt.

20.20 uur

Met mijn vrouwelijke tafelgenoten kan ik het eigenlijk het best vinden. Het meisje van de verzekeringen vindt dat ik zo moet speeddaten. Drie minuten per man, dat schiet tenminste op. „We hebben gewoon een beetje pech gehad, met onze tafels.” Buiten ligt een lijst waarop je je kunt inschrijven. Ik twijfel, want iedereen hier lijkt vijftien jaar ouder.

21.00 uur

Ik zit aan het hoofd van een lange tafel. Er rinkelt een belletje, en dan gaan de drie minuten in. „En, wat doe jij in het leven?” vraagt de eerste man. Ik vertel over de krant. Hij is natuurkundige en hij leest soms een boek. Geen literatuur, maar non-fictie, over Gödel, Escher en Bach. Dat gaat over kunstmatige intelligentie. De bel gaat alweer.

22.15 uur

Na het speeddaten gaat er een dj draaien. Wilmer en ik praten even bij aan de bar. Hij was vooraf sceptisch, maar het valt hem mee. Ik was vooraf nieuwsgierig, maar het valt me tegen. Op geen van de aanwezige mannen zou ik kunnen vallen. Misschien ben ik te kritisch.