Duister avontuur

Duister avontuur. Illustratie Tomas Schats Schats, Thomas

Diner in het pikkedonker met twee vriendinnen. Alles wat licht geeft (zoals telefoons), komt het restaurant niet in. Het felgroene bloesje van mijn vriendin mag mee naar binnen. Al vreesde mijn disgenoot oprecht dat haar kledingstuk in het donker licht zou geven.

In een schuifelende polonaise leidt de serveerster ons naar de tafel. Het kost haar geen enkele moeite in de duisternis haar weg te vinden. Zij ziet nooit iets; ook niet op klaarlichte dag. De gedachte dat we de komende uren niets kunnen zien, is in het begin een beetje angstaanjagend. „Zullen mensen hier paniekaanvallen krijgen?” vraagt mijn vriendin luid. „Vast”, roept mijn andere vriendin nogal enthousiast. Mijn ademhaling schiet omhoog. Snel sluit ik mijn ogen en adem diep in. Dat helpt. Met mijn handen tast ik de tafel af, voel bestek en stuit op iets zachts. „Wie streelt mijn hand zo?” buldert mijn vriendin. „Ikke”, gil ik en vraag me dan af waarom we zo schreeuwen. Als compensatie voor de afwezigheid van lichaamstaal?

Een zachte hand vlijt zich neer op mijn rechterschouder; onze blinde serveerster met het voorgerecht. Wat het is, wil ze niet vertellen. „Proef maar.” Ik zoek mijn bestek en maak me op voor de eerste hap. Een onmogelijke klus. Mes en vork vinden elkaar niet. En als er eindelijk iets op mijn vork ligt, valt het eten eraf voordat het mijn mond heeft bereikt. Dan maar met de handen.

Kleine harde brokjes, geribbelde zachte schijven en langwerpige vormpjes van een centimeter, walsen door mijn handen. Ik proef kaas, zongedroogde tomaten en pijnboompitten.

Het hoofdgerecht ga ik opnieuw met mes en vork te lijf. Een zware klomp blijft aan mijn vork hangen. Ik pak de homp van mijn vork af en bijt erin. Stoofpeer. Mijn vriendin proeft ook nog wat anders: een klokhuis. Tijdens het voorgerecht at ze ook al een citroenschijf met huid en haar op.

De duisternis went verbazingwekkend snel. Het proeven neemt me volledig in beslag. Heel anders dan bij andere etentjes; waar de conversatie de boventoon voert en de smaakpapillen verdooft. In het land der blinden smaakt het eten als nooit tevoren.

    • Katja Teunissen