Origineler of beter kan ik het niet verwoorden

E en tijdje geleden belde ik mijn vader op. Ik bel hem haast nooit op, want hij is niet zo van het telefoneren. Ik bel hem alleen met belangrijk nieuws.

Ik vertelde hem het belangrijke nieuws, en toen zei hij meteen: „Ja, dit durf je mij nu te vertellen. Maar de vraag is: wanneer durf je het op te schrijven?”

Eigenlijk had ik gehoopt dat hij „Gefeliciteerd!” zou zeggen. Of: „Dit is de gelukkigste dag van mijn bejaarde leven.” Of: „Ik doe je een hele dure grasgroene kinderwagen cadeau.” Maar dit was ook goed. Het was in ieder geval een goede vraag.

Want ik durfde het niet op te schrijven. Na twaalf weken niet. Na vijftien weken niet. Na achttien weken niet. Mijn buik groeide in rap tempo, en af en toe mocht ik, liggend op een stoel bij een echoapparaat, kijken naar de baby die erin zat.

Veel mensen vroegen: „Waarom heb je daar nog geen stukje over geschreven?” Bij het woord ‘daar’ wezen ze naar mijn buik. Sommige vrouwen vroegen: „Je gaat daar toch niet heel veel kleffe stukjes over schrijven, hè?”

Ook een manier om iemand te feliciteren.

Maar ik was niet bezig met een stukje. Ik was bezig met een baby. En ik vreesde ook wel een beetje dat het een sentimenteel stukje zou worden, als ik eindelijk op zou durven schrijven dat ik zwanger was.

Maandag lag ik weer op de stoel bij het echoapparaat en zag ik hem of haar weer. In mij zat iemand met handjes, met voetjes, met best lange benen (dacht ik met een kennersoog te zien), met lippen, met een neus en een heel mooi ruggegraatje met allemaal wervels. En met een hartje dat klopte. En nog veel meer. Ventrikels. Hersenhelften. Van alles. Een wonder. Origineler of beter kan ik het niet verwoorden.

Hij of zij zat rechtop in mijn buik en zwaaide wat.

Een paar weken ervoor had een man in het zwembad naar mij gewezen en tegen zijn kinderen gezegd: „Kijk, die is met zijn tweeën.” En de man van de broodjeswinkel had maandag aan me gevraagd: „Hoe gaat het met jullie?”

Iedereen ziet het, ik ben al op de helft, mannen maken joviale opmerkingen, de baby maakt ’s nachts soms sprongen.

Ik ben met zijn tweeën en het gaat heel goed met ons.

En dat dat misschien een lichtelijk sentimenteel stukje zal opleveren, kan me niets meer schelen.

Aaf Brandt Corstius