Gogogirls en Engelse les op de uni

Oleg, een jonge Russische talenstudent in Moskou, is in zijn vrije uurtjes een succesvol zakenman. Vanachter zijn computer bestuurt hij zijn imperium.

Student Oleg Borodin in zijn kamer in het appartement van zijn ouders. Hij runt in zijn vrije tijd onder meer een dansschooltje voor gogogirls. (Foto Oleg Klimov) Mr. Oleg Borodin at his room in Moscow. For the summer serial. Article by Michel Krielaars, photo by Oleg Klimov Klimov, Oleg

Oleg Borodin zit in zijn kamertje van drie bij drie achter zijn computer. Als hij niet naar de universiteit moet, is hij meestal hier te vinden. Want behalve student Engels en Spaans aan de Staats Linguïstische Universiteit, is de 20-jarige Moskoviet ook nog een succesvol zakenman, die zijn imperium vanachter het scherm bestuurt.

Met twee vrienden had hij drie jaar lang een pr-bedrijfje dat publiek voor nachtclubparty’s wierf. „We huurden een dj, maakten flyers en promootten op internet”, vertelt hij. „Een tijdje waren nachtclubs erg populair onder jongeren tussen de twintig en vijfentwintig jaar. Ik verdiende op een gegeven moment drie keer zoveel als mijn vader.”

Door de crisis kwam de klad in het nachtclubbestaan. Sindsdien heeft Oleg met zijn kameraden een dansschooltje voor gogogirls en leidt hij een bedrijfje in attributen voor pr-campagnes. En daarmee is nog niet alles gezegd, want nu het collegejaar afgelopen is, wil hij solliciteren bij een grote verzekeringsmaatschappij, voor een zomerbaantje. „Als ik daar tussen tien en vijf werk, heb ik nog de hele avond over voor mijn andere activiteiten.”

Hoog aan de muur hangt zijn lichtorgel, bovenop een van de drie kastjes staat een foto van een stoeipoes in buikstand. „Mijn vroegere vriendinnetje”, zegt hij. „We hebben het vorig jaar uitgemaakt omdat ik geen tijd en geld voor verkering had.” Als surrogaat heeft hij zijn poes Ksoesja, die het liefst bij haar baasje op schoot zit.

Oleg woont bij zijn ouders, die in de andere kamer van het appartement zitten. „Toen ik wilde studeren, waren mijn ouders verrast. In onze familie is het niet gewoon om naar de universiteit te gaan. Maar toen ik hun vertelde wat ik wilde, hebben ze meteen geld verzameld, zodat ik me kon voorbereiden op het toelatingsexamen.”

Oleg wilde naar de universiteit omdat zijn grootvader geschiedenis had gestudeerd en hij altijd hoopte dat zijn kleinzoon ook zou gaan studeren. „Hij was tolk in het leger en heeft me Engels geleerd. Daarom heb ik voor vreemde talen gekozen. Hij is nu tien jaar dood, maar ik denk dat hij trots op me zou zijn geweest.”

Aan het begin van zijn studie was het Olegs grootste wens om na zijn afstuderen een paar jaar in het buitenland te wonen. „Ik wilde graag naar Londen”, zegt hij. „Net als mijn ouders ben ik nog nooit Rusland uit geweest.”

Over twee jaar studeert hij af. Daarna wil hij nog economie gaan studeren. En dan? „Als ik succes heb met mijn bedrijf, dan ga ik daarmee verder”, zegt hij. „Anders wil ik bij een bank of een grote financiële instelling werken. Ik vind het leuk om met geld te werken. Over tien jaar hoop ik topmanager te zijn bij een bank of commercieel directeur van een bedrijf als Nestlé of Philip Morris.” Is het dan ook tijd voor huwelijk en gezin? „Als ik op mijn vijfentwintigste genoeg geld heb, wil ik een vrouw en één à twee kinderen.”

Een eigen flat staat al klaar, want die heeft hij, zoals zoveel jonge Moskovieten, van zijn grootouders geërfd. „Maar nu kan ik nog niet op mezelf wonen”, verontschuldigt hij zich. „Want ik heb geen tijd om te koken en de was te doen.” Oleg is aan Moskou verslingerd. „Moskou biedt me alle kansen om mijn plannen te realiseren. Maar ik hoop wel dat ik in de toekomst vrije tijd zal hebben om naar het buitenland te gaan. Eerst naar Groot-Brittannië en daarna naar de rest van Europa.”

Van de Europeanen heeft Oleg een goede indruk. Volgens hem hebben ze meer verantwoordelijkheid voor wat ze doen dan Russen, maar is het moeilijk om met hen samen te werken. „Ik heb een paar jaar geleden tijdens het WK IJshockey voor het Hongaarse team gewerkt, maar telkens als we iets met de Hongaren hadden afgesproken kwamen ze drie kwartier te laat, terwijl Russen hoogstens vijftien minuten te laat komen.” Ondanks die ergernis meent hij toch dat het leven in het Westen beter is: „Je hebt er meer mogelijkheden om je plannen te realiseren”, zegt hij. „Als het in Rusland straks niet goed gaat, verhuis ik naar Spanje. Met mijn gezin blijf ik daar dan tot het in Rusland weer beter gaat.”

Oleg interesseert zich niet voor politiek. „Hoogstens kijk ik naar het televisienieuws om te zien wat er gaat gebeuren in ons land. En ik ben tevreden met onze president en onze premier, omdat er verder geen goede politici zijn om de economische crisis te bestrijden.”

Over politiek wordt aan tafel bij zijn ouders niet gepraat. „Mijn vader was vroeger voor de koers van Jeltsin”, zegt hij. „Hoe hij nu over politiek denkt weet ik niet. Wel vermoed ik dat mijn ouders niet veel vertrouwen in Poetin en Medvedev hebben. Vooral mijn moeder niet. Zij is voor een hervormingsgezinde koers. En misschien leven we hier onder een autoritair regime, maar zelf weet ik niet hoe je een land moet regeren. Poetin en Medvedev hebben stabiliteit en economische groei gebracht en daarom steun ik ze. Ik zelf voel me trouwens niet onderdrukt.”

Dit is het eerste deel van een serie over jongeren in het buitenland aan het begin van hun zelfstandige leven.

    • Michel Krielaars