Schuld en boete op tv: Ssssssssssssssss

Wie heeft Michael Jackson vermoord? Het circus is begonnen. Op CNN betoogden gasten van Larry King dat artsen schuldig waren. Niet aan moord als wel aan doodslag. Michaels zus La Toya weet echter dat het toch moord was. Nu ja, ‘weten’ deed ze het niet, maar ze ‘voelde’ dat hij was vermoord om zijn geld. En ze wist wie die mensen waren. Bewijzen voor haar beschuldiging had ze niet. Ze voelde het.

Ondertussen besloot Duitsland gisteren om John Demjanjuk te vervolgen (ook CNN). Demjanjuk wordt ervan verdacht schuldig te zijn aan de dood van 27.900 mensen toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog bewaker was van kamp Sobibor in Polen. Hijzelf beroept zich op een persoonsverwisseling, overlevenden wijzen hém aan als ‘de beul van Sobibor’. Beelden waarin een doodzieke Demjanjuk op een brancard een ziekenwagen in wordt gehesen (slachtoffer) wisselden af met beelden waarin een jongere nurkse Demjanjuk onbewogen blijft ontkennen (dader). 27.900 naam- en gezichtsloze doden tegenover één stervende man op een brancard. Het beeld is zoveel sterker dan statistiek dat het bijna een dilemma lijkt.

Een andere verdachte bereidt zich ook voor op zijn proces: Charles Taylor, oud-president van Liberia. ‘De beul van Liberia’ wordt verdacht van moord, systematische verkrachting, verminking en het inzetten van kindsoldaten.

Meneer Taylor kijkt mij (nog altijd op CNN) hooghartig aan. Minzaam geeft hij in zijn onberispelijke pak tijdens de voorbereidende hoorzitting antwoord aan de rechtbank in Den Haag: „I did not, and could not, have committed these acts.” De ‘s’ van acts houdt hij lang aan. ‘Actssssss’ klinkt het. Terwijl de ‘sssssss’ zich voortsleept, zakt zijn timbre. Zo sust hij mij geruststellend in slaap. Onschuldig.

Nee, voor schuld moeten we bij de NOS zijn. Echte schuld. Grote schuld. Een atleet, een kampioen, viel. Yuri van Gelder bekende cocaïne te hebben gebruikt, vlak voor het afgelopen Nederlandse kampioenschap. Dat hij won. Nu moet hij zijn medaille inleveren. Ik zou hem er eerder nog eentje bij geven. Cocaïne is nu niet echt een prestatieverhogend middel. Integendeel zelfs. Onder die omstandigheden tóch Nederlands Kampioen worden, verdient lof. Maar het mag niet. En daarom raakt hij niet alleen zijn medaille kwijt, maar ook zijn baan. Het NOS Journaal toonde beelden van de persconferentie. Met zijn hoofd gebogen van schaamte bekende hij schuld. Een openbare boetedoening. Ik zag een gewone, bange en beschaamde jongen. „Het is nou eenmaal zo”, zei hij. Geen gesleep met medeklinkers. Geen mooi pak. Mij bekroop een gevoel van onbehagen. Onrechtvaardig. Zo voelde het.