PVV'er mag al stemmen tellen

De 736 leden van het Europees Parlement zijn vandaag aan hun nieuwe termijn van vijf jaar begonnen. „Zijn dit de wandelgangen?”

„We zijn geland”, zegt Barry Madlener vanmorgen door de telefoon. Hij is nog bezig zijn weg te zoeken door het gigantische gebouw van het Europees Parlement in Straatsburg. Een half uur later begint daar zijn eerste officiële werkdag als Europarlementariër. Veel sneller dan hij had kunnen denken – een uurtje later – heeft Madlener al zijn eerste functie te pakken.

,,M-a-d-l-e-n-e-r, Madlener. Wie is dat?”, zegt Hans-Gert Pöttering, de oude voorzitter van het Parlement. Er moet een nieuwe voorzitter worden gekozen. Dat gaat ouderwets: met briefjes. En dus moet iemand de stemmen tellen. Het lot wijst acht vrijwilligers aan – Madlener is de laatste. „Bent u bereid het te doen? Wunderbar”, zegt Pöttering. En even later staat Madlener handenschuddend naast een stembus voor parlementariërs wier namen beginnen met de letters T tot en met Z. Als de stemmen zijn geteld, blijkt de Pool Jerzy Buzek met 555 van de 644 stemmen te zijn gekozen.

Meer dan de helft van de Nederlandse Europarlementariërs die vorige maanden werden gekozen, is nieuw: dertien van de vijfentwintig. Er zijn veel nieuwe gezichten om te leren kennen: er zijn 736 Europarlementariërs.

Ze hoeven zich niet af te vragen of ze zullen kiezen voor de eed of de gelofte. Europarlementariërs worden namelijk niet ingezworen, zoals Tweede Kamerleden. Waar zouden ze op moeten zweren? Een Europese Grondwet is er niet. En de verdragen die er zijn, willen sommigen juist veranderen. Op maandag werd voor het parlement wel de Europese vlag gehesen, terwijl een orkest de Europese hymne speelde. Er was weinig belangstelling. Wim van de Camp (CDA) en Hans van Baalen (VVD) waren er wel bij. Ze bleven tot het laatste moment Kamerlid. „Gelukkig”, zegt Van de Camp, „anders zou je tijdelijk onverzekerd zijn.”

De ontvangst van de nieuwe parlementariërs is een omvangrijke logistieke operatie. Voor elk van de 27 lidstaten is een balie met een vlag ingericht. Daar kunnen de nieuwe leden hun tijdelijke gele pasje inruilen voor de echte blauwe. En uiteindelijk krijgen ze deze week ook hun e-mailadres. Marietje Schaake (D66) heeft twee monteurs op maandag zo ver weten te krijgen dat ze zorgen voor een internetverbinding in haar kamer. Ze wil aan het werk. Anderen moeten nog even wachten.

Overal zie je groepjes nieuwe parlementariërs en medewerkers dwalen. Een Tsjechische journaliste vertelt dat ze iemand aan haar gids hoorde vragen of ze zich nu ook zonder begeleiding door het gebouw mag bewegen.

„Mijn naam staat al op de deur”, zegt Marije Cornelissen (GroenLinks). Samen met haar collega Bas Eickhout en groenen uit andere landen wordt ze rondgeleid door Gérard Onesta, een Franse parlementariër. „Kijk”, zegt hij boven in de zaal voor de plenaire vergaderingen, „daar beneden zit Barroso. Nog wel.” De groenen lachen, ze verzetten zich tegen een tweede termijn voor de voorzitter van de Europese Commissie. „En daar, op dat witte papier moet je tekenen voor je aanwezigheid.”

„Zijn dit de wandelgangen?”, zegt Bas Eickhout als de Franse gids een donkere gang induikt. Hoogtepunt van zijn toer is een bezoek aan het dak. Het gebouw is rond, maar op de bovenste verdieping is de cirkel niet rond. „Dat is symbolisch”, zegt Gérard Onesta, „omdat het Europese verhaal nooit af is.” Marije Cornelissen tuurt naar het gat in de dakrand. „Dus dat is Turkije?”

Achtergronden op nrc.nl/ep2009

    • Jeroen van der Kris