Alles een keer meemaken

Een collega van mij is dit weekeinde gaan zeevissen met een paar vrienden. Hij stelde zich er niet heel veel van voor. Eigenlijk vindt hij vissen suf. Maar bij zeevissen ‘kun je tenminste nog van het dek geslagen worden, zoals op Discovery Channel’. En hij vindt dat je alles een keer meegemaakt moet hebben, want dan weet je hoe het is.

Dat is nou net een van mijn favoriete theorieën. ‘Je moet alles een keer meegemaakt hebben’ – zó aandoenlijk. Je wilt iets doen waar eigenlijk geen verstandig mens zin in zou hebben, en dat weet je ook wel, maar je wilt toch weten hoe het is? Je zegt gewoon ‘ik wil alles een keer meegemaakt hebben’ en het klinkt meteen ontzettend stoer, als experimenteren met drugs enzo.

Het leuke is ook dat het logischerwijs niet kan, ‘alles een keer meemaken’. Ik heb bijvoorbeeld net ergens gehoord hoelang je erover zou doen om je eigen DNA voor te lezen, lettertje voor lettertje – ruim een eeuw. Stel je voor dat je dat nou ook eens wilt meemaken, dan kun je dus verder helemaal niets meer meemaken.

Ja, ik heb er goed over nagedacht, want zelf had ik als kleuter een theorie over de wereld die er wel een beetje op leek, maar die in de praktijk toch heel anders uitpakte.

Ik dacht dat je alles in je leven een keer zou meemaken. Gewoon, als je eraan toe was. Tanden wisselen, naar de grote school gaan, trouwen; al die dingen zouden vanzelf gebeuren. En je zou een keer een vliegtuigongeluk krijgen, heel erg ziek worden en je beste vriendin zou doodgaan.

Ik heb een groot deel van mijn kleutertijd zitten hopen dat dat allemaal nog even zou duren. Of moest ik juist wensen dat het snel voorbij was? Kwam ik niet uit.

Gaf ook niet, want geen van die dingen gebeurden! Dus ‘je moet alles een keer meegemaakt hebben’ – ik vind het een schattige theorie. En ik ben blij dat ik er overheen ben.

In De Theoriefabriek bespreekt Ellen de Bruin elke week al dan niet gangbare theorieën over menselijk gedrag.

    • Ellen de Bruin