Herhalen op tv: een bizar droste-effect

Gisteren kon ik in de voor-avond kijken naar RTL’s Life & Cooking Zomereditie. Die naam bleek een beetje misleidend want het was gewoon een herhaling die hier en daar wat was bijgeknipt en -geplakt. Het kon ook eigenlijk niets anders zijn dan een herhaling. Vlak voor de zomer nam Life & Cooking immers afscheid van het publiek. De reden: de sponsor had zich teruggetrokken. Makers en zender wilden dus door, maar Unilever draaide de geldkraan dicht. De crisis.

Wellicht dat diezelfde crisis RTL4 verleidde om een programma dat niet echt bestand is tegen een tweede vertoning, nog eens te laten zien. Voor wie het niet kent: Life & Cooking is een pretentieloos magazine waarin presentatoren Carlo Boszhard en Irene Moors de nieuwe single van Wolter Kroes en een recept voor een herfstsalade losjes aan elkaar babbelen. Ze doen dat met een vrolijk gevoel voor chaos. Gezelligheid staat voorop, en serieus hoeft niemand het te nemen. Het programma vervliegt als het ware terwijl je ernaar kijkt. Zo is het gemaakt en bedoeld. Als je het herhaalt, gebeurt er iets merkwaardigs. Nog los van de merkwaardigheid dat deze ‘Zomereditie’ door het geknip en geplak zowel een barbecuefeest presenteerde als een spinaziestamppot (toch meer iets winters lijkt me...). Nee, het vreemdst was dat de actuele luchtige vluchtigheid op herhaling verwerd tot iets wat je eigenlijk een beetje verdrietig stemde. Carlo presenteerde hoogtepunten van het Eurovisie Songfestival. Mocht je al moeite hebben om Carlo’s enthousiasme over dit onderwerp in te voelen, twee maanden na dato is dat schier onmogelijk. De ene na de andere zanger van wie wij sinds het festival niets meer hebben vernomen, en waarschijnlijk ook nooit meer iets zullen vernemen, trok voorbij. Maanden later, nu de opwinding rond het festival niet meer op de kandidaten afstraalde, was het een treurige parade van vergeten artiesten. Hun bestaansrecht was, net als het festival, verdampt.

Twee zangeressen van in de 50 schoven ook nog bij Carlo en Irene aan. Anny Schilder en José Hoebee probeerden hun carrière nieuw leven in te blazen door een cover uit te brengen van een liedje dat nog weer ouder was dan zijzelf.

Een bizar droste-effect. In een herhaling gingen twee zangeressen in herhaling door het nog maar weer eens herhalen van een liedje dat al vele malen eerder herhaald was.

Een mens zou van minder onuitsprekelijk somber kunnen worden. Helemaal nu hun poging inmiddels is ingehaald door de tijd. Wij weten al dat er van hun streven niets terecht is gekomen.

Verdrietig.

    • Roeland Fernhout