Gefrituurd ijs is hipper

Een mobieltje op een stokje. En daarin bijten. En dan is het een ijsje. Op de omslag van het Cultureel Supplement van afgelopen vrijdag was dat te zien. Het stond vrolijk en zomers. Met ijs kun je rare dingen doen. Ik heb wel eens gefrituurd ijs gegeten, ook vreemd. Als je ijsbollen in tempurabeslag, met

Een mobieltje op een stokje. En daarin bijten. En dan is het een ijsje. Op de omslag van het Cultureel Supplement van afgelopen vrijdag was dat te zien. Het stond vrolijk en zomers.

Met ijs kun je rare dingen doen. Ik heb wel eens gefrituurd ijs gegeten, ook vreemd. Als je ijsbollen in tempurabeslag, met koolzuurhoudend water, laat zakken en ze vervolgens meteen, kort, frituurt heb je een knapperige buitenlaag en van binnen ijs. Het beslag werkt, even tenminste, als isolatie, omdat het water erin verdampt in het hete vet. Spectaculair is het wel. Maar niet iets om de moeite van het frituren voor over te hebben, of vooral de stank van het frituren.

Eigenlijk wil je meestal veel gewonere dingen. Soms wil je heel gewone dingen zelfs. Geen ijsjes die op mobieltjes lijken, ook geen maaltijden die uitsluitend uit wit eten bestaan, gewoon een broodje oude kaas met roomboter. Of, ja dat is erg, heb ik de laatste tijd een paar keer gegeten: een wit boterhammetje met boter en pure hagelslag. Hoe ouderwets lekker!

Dus ik dacht: ik ga eens een week lang lekker ouderwets koken. Van die dingen die je graag wilt eten, maar waar je tegen niemand over wilt praten omdat ze zo achterlijk zijn. Zo maakte ik een paar keer op verzoek (zie je, zo’n excuus presenteert de laffe want up to date willende schijnen thuiskok er maar meteen bij) spaghetti bolognese.
Mmm!

Spaghetti bolognese (vier personen)

  • 1 ons biologische spekjes
  • 2 kleine rode uien
  • 3 stengels bleekselderie
  • 2 wortelen
  • 1 teentje knoflook
  • 1 pond niet te mager rundergehakt
  • 6 rijpe tomaten
  • verse tijm
  • gedroogde oregano
  • half blikje tomatenpuree
  • 2 ons vers geraspte Parmezaanse kaas
  • spaghetti

We weten natuurlijk allemaal hoe dat moet. Maar ik schrijf het gewoon toch even op, ter herinnering. En dan zeg ik meteen ook maar vooraf: koop echt lekkere ingrediënten. Tomaten met smaak, geen zure waterdingen want dan wordt de saus niet lekker. Gehakt met een ietseltje vet, bij een slager die van inkopen weet. Biologische spekjes met vet, in het vet zit juist smaak - over spek gaan we morgen praten trouwens. Goede Parmezaanse kaas.

En ook niet snel klaar willen zijn - een half uurtje à drie kwartier sudderen doet een saus goed.
Giet een scheutje olie in de pan en bak het spek zachtjes wat uit tot het heel lichtbruin is. Doe er de gehakte ui bij, bak een paar minuten al roerend op hoog vuur. Doe er de in (halve) ringetjes gesneden bleekselderie bij. Weer even een paar minuten bakken, af en toe roeren. Doe er de wortel bij, ook in plakjes. Weer roeren en bakken, een paar minuten. Nu de knoflook. Bestrooi alles vast maar eens met peper en zout en gooi er royaal tijm bij en de gedroogde oregano.

Nu het gehakt, los maken met een vork en rul laten worden. De in kleine stukken gesneden tomaten erbij - wat er aan zaadjes uit loopt, weggooien, maar het is niet nodig om vreselijk veel moeite te doen om pitjes te verwijderen.

Het halve blikje tomatenpuree erbij, goed roeren, nog wat zout, misschien, als de tomaten toch wat zurig waren, een snufje suiker, en zachtjes laten pruttelen, ten minste een half uur.
Kook de spaghetti, stort die in een schaal en giet de bolognesesaus erover.
Iedereen vindt dat lekker. Het ís gewoon lekker.