'We zijn pioniers'

Cissy Bergen (1976) woont sinds twee jaar weer met haar ouders onder één dak. ‘Mijn moeder vereenzaamde te veel.’

‘Rick wilde niet trouwen, en ik vond ook: het hoeft niet, het voegt niets toe. We zijn al tien jaar samen, we hebben twee dochters, en alles is goed geregeld, met een samenlevingscontract en een geregistreerd partnerschap. Maar toch. Ik wilde best gevraagd worden.

„De dagen voor Kerst waren Rick en ik in Antwerpen. Het was ons eerste uitje samen sinds de geboorte van Fenne, onze jongste van anderhalf. We zaten in een kroegje met allemaal Jezusfiguren aan de muur, en toen zei Rick opeens: ‘Cis. Ik zit hier op m’n knieën.’ Toen vroeg hij het. Zachtjes, want hij wilde geen aandacht trekken. Nou, ik ben vrij nuchter, maar ik stond wel even versteld. Daarna zijn we meteen plannen gaan maken. Afgelopen vrijdag zijn we getrouwd, in het Regthuis in Oudkarspel – daar woonden mijn opa en oma vroeger, we gingen er na school vaak even langs. Mijn oma was mijn getuige.

„Op de foto staan mijn ouders, mijn zus en ik voor de deur van ons huis, ook in Oudkarspel. Mijn ouders waren die dag 12,5 jaar getrouwd. ’s Avonds was er een feest. Mijn zus en ik hebben nog een liedje voor ze gezongen. Ik was elf: een bleu meisje, heel verlegen. Die bril vond ik vreselijk. Een jaar later kreeg ik contactlenzen. Mijn zus was anders dan ik, die had nergens problemen mee, maar we waren allebei rustige types. Het liefst waren we gewoon lekker thuis. We knutselden, we hielden playbackshows, we deden braaf ons huiswerk. Mijn moeder zegt altijd: ‘De puberteit? Die kenden wij niet.’

„In het huwelijk van mijn ouders is mijn moeder degene die de beslissingen neemt. Als die een generatie later geboren was, had ze echt zo’n topcarrière gehad. Ze heeft zich van koffiejuffrouw opgewerkt tot een functie in het debiteurenbeheer bij een verzekeringsmaatschappij. Ze stimuleerde mijn zus en mij ook altijd: ga een opleiding doen, doe dit, doe dat. Ze vindt het belangrijk dat je voor jezelf kunt zorgen.

„Mijn vader is gewoon een lieve schat. Die had alles voor z’n meiden over. Hij werkte als elektricien in de ploegendienst, dus als het slecht weer was, kon hij ons naar school brengen. En hij kookte. Na mijn geboorte leerde híj aan mijn moeder hoe ze een luier moest omdoen. Dat verzorgende zit er diep in bij hem.

„Vier jaar geleden ontstond het plan om met mijn ouders in één huis te gaan wonen. Zij zaten toen in Heerhugowaard en daar vereenzaamde mijn moeder te veel. Rick wist hoe mijn ouders zijn, en hij zei: daar kan ik wel mee samenwonen. Toen zijn we op zoek gegaan naar een goed huis. Dat duurde nog anderhalf jaar. In deze buurt zie je veel zorgboerderijen, maar hierin zijn wij de pioniers.

„Mijn moeder had graag gezien dat ik verloskundige werd, maar ik heb na school de opleiding voor zwakzinnigenzorg in Heemstede gedaan. Ik was ambitieus in mijn werk, totdat ik moeder werd. Nu is mijn gezin het belangrijkste. Ik werk 24 uur per week op een kinderdagverblijf voor verstandelijk gehandicapten en dat vind ik genoeg.

„Op de dagen dat ik werk, past mijn vader op. We huren hem in via een gastouderbureau. Hij is met pensioen; mijn moeder is jonger en werkt dus nog, maar zoveel oppassen zou ook niks voor haar zijn. Mijn vader vindt het geweldig. Wat de opvoeding betreft zitten we gelukkig op één lijn. En als Caitlin, onze oudste, straks naar de basisschool moet, is er ’s middags altijd iemand thuis om haar op te vangen. Zo was het bij ons vroeger ook.”

Tussenmuren, doorgangen, slim verscholen sanitair: allemaal het werk van haar vader, wijst ze trots. Zo maak je van een oude boerderij een moderne tweegezinswoning. Alleen de zolder vol spinrag onder het rieten dak geeft nu het verleden nog prijs. In de tuin spelen haar dochters in een opblaasbadje. Opa let op.

Heeft u een suggestie voor een familiefoto met verhaal?

Mail naar weekblad@nrc.nl

    • Sandra Heerma van Voss