Grote rol voor vorm op Julidans

Dans Julidans, zomerfestival voor internationale hedendaagse dans. Diverse voorstellingen in o.m. Stadsschouwburg Amsterdam. Inl: 020-6242311, www.julidans.nl****

Zo woest als de openingsvoorstelling van Julidans dit jaar was, zo bespiegelend en ‘bewegingsarm’ is de productie waarmee het festival vandaag afsluit. Memory van de Living Dance Studio uit Peking heeft meer weg van een theatrale installatie dan van een dansvoorstelling.

In het stuk haalt Wen Hui, leidster van het eerste onafhankelijke moderne-dansgezelschap van China, herinneringen op aan haar jeugd tijdens de Culturele Revolutie. Een muskietennet fungeert als alternatief theatergordijn voor de in ultra slowmotion bewegende Hui en verstilde beelden van een vrouw, die onafgebroken over haar trapnaaimachine (een van De Drie Dingen – horloge, fiets en naaimachine – die elke Chinees in die tijd begeerde) gebogen zit en onderwijl verhalen over vroeger vertelt.

Het net is tevens projectiescherm voor animaties, fragmenten uit interviews, documentaires en propagandafilms. Daarin laten Hui en haar partner, filmmaker Wu Wenguang, de alles overheersende politieke indoctrinatie en bloedige onderdrukking zien van het revolutionaire tijdperk, aspecten die door het huidige regime maar liever worden verdoezeld.

Hui beschouwt het juist als haar missie om te reflecteren op de historische en huidige Chinese realiteit. Memory is daarom misschien eerder in politiek dan in theatraal opzicht bijzonder, maar hoe dan ook een aanrader voor iedereen die in China is geïnteresseerd.

Vandaag wordt de marathonvoorstelling van acht uur uitgevoerd – een mooi festivalevenement.

Met Wen Hui en veel andere oude bekenden op het programma lijkt Julidans 2009 iets minder gedurfd dan vorige jaren. Sutra (2008) van Sidi Larbi Cherkaoui werd zoals verwacht dé festivalhit, met vier uitverkochte voorstellingen in de Rabozaal.

Terecht: Cherkaoui presenteert zonder effectbejag de indrukwekkende lichaamsbeheersing van zestien Shaolin-monniken in een prachtig, minimalistisch toneelbeeld (eenvoudige, manshoge blankhouten kisten)van de Britse Turner Prize-winnaar Antony Gormley.

Liefhebbers van theatervormgeving kwamen dit jaar sowieso aan hun trekken. In het off-Julidansprogramma NEXT viel bijvoorbeeld Sunset on Mars van Wim Vandekeybus’ pupil German Jauregui niet zozeer op door een inventieve choreografie als wel dankzij het bloedmooie toneelbeeld: een volledig met opengeslagen boeken bezaaid landschap. Voorzichtig, tastend met handen en voeten, zoekt de danser zijn weg door alle informatie.

Dat [un]framed van Krisztina de Châtel en Massimo Molinari een bijzondere ruimtelijke vormgeving zou krijgen, viel te verwachten.

Dansgroep Amsterdam werkte samen met de Academie voor Bouwkunst aan dit locatieproject, waarin het publiek van het oude naar het nieuwe deel van de Stadsschouwburg wordt geleid.

Het was een prima ‘amuse’ voor de voorstellingen in de nieuwe zaal, waar We Solo Men van Ann van den Broek een van de festivalhoogtepunten was.

Met een echte kaskraker, een geslaagde wereldpremière en ten minste één boe-roeper was Julidans, kortom, weer een volwaardig festival.