De diva's van de dalen

De diva’s van de dalen aan de wandel in Zwitserland Route: Klewenalp – Beckenried Afstand: 14 km, vanaf station van kabelbaan vanuit Beckenried

Route: Klewenalp – Beckenried

Afstand: 14 km, vanaf station van kabelbaan vanuit Beckenried

Als een natte bloem ligt het Vierwoudstedenmeer tussen de bergen. Het lijkt niet te bewegen, alleen de steeds wijdere V achter een bootje verraadt dat deze See vloeibaar is. We zijn met een lift op 1.600 meter hoogte gekomen en wandelen nu over steenslagpaden, op en neer door een landschap met glooiende alpenweiden, kale bergkammen met scherpe tanden en plekken sneeuw, subtoppen overgroeid met dennen. Hé, blauwe klokjes aan gebogen steeltjes! Gentiaan!

Ik koer naar de suède koeien met de smachtende ogen: „Dág majesteiten!” Zij zijn de diva’s van de dalen, met hun slanke schoften herdefiniëren ze de betekenis van elegantie. Onder hun crème kinnen duurt eeuwig het geklingel van grote bellen.

„Worden ze daar niet gek van?”

„Koeien zijn al gek”, zegt man. Hij wijst naar een wandelares. Ze probeert iets te plukken, maar ze wordt weggestuurd door vriendelijk maar beslist opdringende koeien. Ze duwt terug. De koeien winnen. „Blijf van onze gentiaan af’’, souffleert man.

De route houdt zich aanvankelijk koest, met wat lui stijgen en dalen onderlangs de bergkammen. Dan moet er geklommen worden over een brokkelpaadje waar de wandelaar steun krijgt van gevlochten staalkabel. Eitje, maar het voelt stoer.

Het is de inleiding op een heftige afdaling door een klein woud. Het brengt een andere sfeer. Het is niet gemoedelijk, bijna kneuterig, zoals de rest hier, maar magisch. Met geheime veldjes met een uitzinnige variëteit aan veldbloemen als miniatuur couturehoeden, in alle kleuren tussen paars en zachtblauw.

We stijgen het dalletje weer uit en worden tegemoet gejogd door een jonge man in een witte interlock en grijze terlenka broek, wat een tocht met de tijdmachine suggereert van minstens dertig jaar terug.

De ban is gebroken. Via een kale top begint de definitieve afdaling. De afstand naar het Vierwoudstedenmeer is hemelsbreed een paar kilometer. Maar het dunne pad is steil, het wervelt linksom-rechtsom en het is glad door het regentje dat zopas even viel. We doen er dus uren over. Dat maakt niet uit, de tijd is hier weinig meer dan een verandering van lichtval. In stroken naaldbos spoelen watervalletjes over onze voeten en op weitjes tussen het kreupelhout gunnen de koeien ons soeverein een laissez-passer.

Telkens als het landschap het toestaat en de hellingen wijken, laat het Vierwoudstedenmeer zich even zien. Het is een beslagen spiegel en ik zie nu pas dat het ligt aan de voet van twee groene piramidevormige bergen. Cheops in Zwitserland, geintje van de Alpen.

Joyce Roodnat

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s op www.nrc.nl/wandel