Veelkleurig natuurgeweld

cd pop The Low Anthem:Oh My God, Charlie Darwin

cd pop

The Low Anthem:Oh My God, Charlie Darwin

In het twittertijdperk zijn meningen snel geformuleerd. „Lijkt op Fleet Foxes”, was spoedig de consensus toen het tweede album Oh My God, Charlie Darwin van The Low Anthem zich aandiende. Amerikaanse muziek, beetje folky, fraaie zang en liedjes die tijdloos aandeden: dat moest wel een geestverwant van de Fleet Foxes zijn. De bandleden van The Low Anthem, onlangs in Nederland, snapten er niets van. In elk interview werden ze doorgezaagd over de groep uit Seattle, terwijl de muziek van Fleet Foxes eigenlijk nauwelijks scoorde op hun radar.

Het mooie van The Low Anthem is juist dat ze een afwisselend palet van stijlen bieden, binnen een genre dat losjes als moderne folk of ‘nieuwe Americana’ getypeerd kan worden. Met Bon Iver en (ach, vooruit..) Fleet Foxes heeft dit trio uit Providence, Rhode Island gemeen dat hun album met de eenvoudigst denkbare middelen is opgenomen, gewoon thuis bij een van de bandleden.

De falsetballade Charlie Darwin lokt de luisteraar naar binnen met welluidende melancholie, maar is nauwelijks representatief voor de veelkleurige muziek die zich vervolgens ontvouwt. To Ohio zou een liedje van J.J. Cale kunnen zijn en in het duet Cage the songbird laten vocalisten Ben Knox Miller en Jocie Adams zien dat ze de slowmotion-popmuziek van bijna-naamgenoten Low waarschijnlijk hoog hebben zitten.

De stampende banjoblues van The horizon is a beltway en de vuilnisbakkenrock van Home I’ll never be doen denken aan Tom Waits op zijn ruigst; in Ticket taker klinkt Miller juist ingetogen, als een kampvuurzanger die zachtjes met de vlammen meevibreert. IJl mondharmonicaspel à la Neil Young en subtiel samenspel van harmonium en blazers maken The ghosts who write history books tot een geraffineerd sfeerstuk, waarna Championangel ongecompliceerd mag voortrammelen.

De natuur, de zee en de golven zijn terugkerende thema’s, maar niet op een weeë manier. Eerder hangt het natuurgeweld als een onontkoombare dreiging boven de mensheid en wordt Charles Darwin aangeroepen omdat The Low Anthem hem verantwoordelijk houdt voor de overleving van de sterksten. Het verhaal wordt mooi rondgebreid met zachte reprises van het titelnummer en To Ohio, op een album dat op zijn minst een paar keer aandachtig beluisterd zou moeten worden voordat we er allerlei onzin over beginnen te twitteren. „I don’t sound like nobody”, zei Elvis Presley toen hij de Sun-studio voor het eerst betrad. Muziek die er toe doet, is altijd uniek.

    • Jan Vollaard