Droomkandidaat

Ann Goldstein rechts op een foto uit 2009 (Foto Scott Rudd)

Wie is Ann Goldstein? Dat lijkt niet moeilijk te beantwoorden: Ann Goldstein (1957, Los Angeles) is de nieuwe directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. In het persbericht dat het museum vorige week verspreidde noemde Alexander Ribbink, voorzitter van de Raad van Toezicht, haar trots een ‘droomkandidaat’. Onderaan het persbericht stond een foto van Goldstein die dat beeld bevestigde: een jonge, niet onaantrekkelijke vrouw met steil donker haar, een zelfverzekerde blik en volledig in zwart gekleed – type Donna Tartt. Die associatie was geweldig: deze dame was dus Amerikaans, slim, met gevoel voor hogere en lagere cultuur en zeer succesvol. Precies waar het Stedelijk op zat te wachten.

Alleen was er wel iets raars met die foto: was deze vrouw werkelijk 52? Zo jong en zo, nou ja, strak? En inderdaad: even googelen leverde op de website van het kunsttijdschrift Artforum een heel andere Ann Goldstein op: een zachtaardig uitziende dame van middelbare leeftijd. Eerder vriendelijk dan streng. Eerder aarzelend dan krachtdadig. De foto die het Stedelijk overal trots had rondgestuurd leek wel tien jaar oud. Maar waarom, in vredesnaam? Wat was er tegen de huidige Ann Goldstein? Paste die soms niet voldoende in het profiel dat het Stedelijk voor ogen had? Of was het rondsturen van een oude foto gewoon weer een van die klunzigheden die het Stedelijk de afgelopen jaren zo’n twijfelachtige reputatie hebben bezorgd?

We leken dus weer thuis te zijn: het Stedelijk roept al jaren dat het mee wil draaien in de wereldtop, maar blijkt steeds opnieuw niet in staat de simpelste zaken te regelen. Precies dat feit brengt je als buitenstaander ook aan het twijfelen of Goldstein inderdaad een ‘droomkandidaat’ is. Er pleit ook veel tegen haar. Zo heeft ze 25 jaar in een en hetzelfde museum gewerkt – niet bepaald een aanbeveling voor een moderne museumdirecteur. Ook ligt Goldsteins expertise voornamelijk op het gebied van de Amerikaanse kunst, terwijl die in Europa al enkele jaren minder in de belangstelling staat. En heeft ze met Nederlandse of Europese kunst überhaupt weinig affiniteit getoond, het feit dat ze het Stedelijk voor het eerst bezocht ter gelegenheid van Horn of Plenty, een tentoonstelling van Amerikaanse kunst, is wat dat betreft veelzeggend.

Het lijkt er dan ook op dat de Goldstein-foto die het Stedelijk heeft verspreid de sleutel tot de kwestie is. De vrouw die we daarop zien is precies de ‘droomkandidaat’ die het museum voor ogen had, maar niet wist te vinden. De huidige Ann Goldstein komt daar simpelweg het dichtste bij. Ongetwijfeld droomt de Raad van Toezicht nu dat zij in staat zal zijn haar oude zelf naar boven te halen en met krachtdadige hand eerst de Stedelijk-organisatie op orde te brengen, daarna het nieuwe gebouw naar haar hand te zetten om vervolgens staf en kunstenaars op te stuwen tot de artistieke presentaties waar iedereen al jaren naar snakt. Maar het probleem met droomvrouwen is: in de werkelijkheid vallen ze vaak zo tegen.

    • Hans den Hartog Jager