Armzalige expositie curatoren De Appel

Tentoonstelling ‘Weak Signals, Wild Cards’ – afstudeerexpositie curatorenopleiding De Appel. T/m 26 juli. Oude Shellkantine, Shellterrein, Tolhuisweg, Amsterdam. Wo t/m zo 12-18u. *

Het is de kroon op het werk, het fonkelende hoogtepunt van het jaar. Een jaar lang hebben de studenten van het curatorenklasje van De Appel tentoonstellingen bezocht in binnen- en buitenland, kennisgemaakt met hippe kunstenaars en even hippe tentoonstellingsmakers, theorieën over kunst en kunstpresentatie doorgespit, en vooral eindeloos gediscussieerd over het hoe, wat en waarom. Traditiegetrouw eindigt het jaar met een tentoonstelling, waarin de studenten – dit jaar zijn het er zes – hun meesterproef afleveren.

De verwachtingen waren vele jaren hooggespannen. In het klasje zat de crème de la crème van de toekomst. Er was prikkelende kunst, er waren bijzondere locaties en af en toe een stunt, zoals een inbraak in een galerie die de aandacht op de nieuwste lichting vestigde. Die tijd is voorbij. De curatorenopleiding heeft zich ontwikkeld tot een hermetische, intellectualistische debatclub, die meer met zichzelf bezig is dan met kunst en hoe die te presenteren.

Ook dit jaar doet het klasje die slechte naam eer aan. In een op zichzelf schitterende locatie, de voormalige Shellkantine in Amsterdam-Noord, hebben de curatoren tien kunstenaars en collectieven samengebracht die onder het vage motto ‘Weak Signals, Wild Cards’ een vracht aan pretenties moeten waarmaken. Het gebied tegenover het Centraal Station ondergaat de komende jaren een ingrijpende transformatie. Naast 2.200 appartementen wordt er het nieuwe Filmmuseum gebouwd en in de Shellkantine komt een cultureel centrum. Met dat transformerende karakter wilden de curatoren wel wat, en dus vroegen ze de deelnemers om een mogelijke toekomst te verbeelden voor het gebied (waar veel kunstenaars zich niet aan houden), of een werk vanuit de toekomst (waar niemand in slaagt). De kunstwerken, zo schrijven de jonge curatoren opgewekt, zijn „louter een voorstel, volledig misplaatst in het heden, onbedoeld gericht op het hier en nu.”

Met zo’n tekst kan het haast niet anders dan dat het tentoongestelde werk armzalig is. Het op buurtgemeenschappen georiënteerde Turkse kunstenaarscollectief Oda Projesi laat via een koptelefoon een oninteressant interview horen. Andrea Kiluncic heeft zich middels een flauw vragenformulier gericht op de slogan waarmee de gemeente Amsterdam zichzelf probeert te profileren (I Amsterdam). En de Nederlandse Yvonne Dröge-Wendel presenteert een verzameling abstracte objecten die geen enkele relatie hebben met het omliggende gebied. Waarom bepaalde kunstenaars wel of niet zijn uitgenodigd, blijft onduidelijk. Wat een aantal kunstenaars te zoeken heeft in deze Shellkantine blijft even mysterieus. Als er één ding is wat de curatorenopleiding met deze tentoonstelling duidelijk maakt, dan is het dat ze haar langste tijd heeft gehad.

    • Lucette ter Borg