Trefzeker steekt Udy zijn penis in Erica

Twee auteurs verkennen Nederland bij nacht.

Vandaag deel 4: een nacht in sekstheater Casa Rosso.

Foto David Galjaard en Christian van der Kooy. Backstage in Casa Rosso Galjaard, David; Kooy, Christian van der

Programma voor het komende uur: seks. Echte, levende seks. Op toneel. Live. Zonder glas ertussen. Met echte mensen en echte geslachtsdelen. Blote.

Zenuwachtig staat een groep jonge toeristen bij de kassa van theater Casa Rosso. Hun gids telt de hoofden en de insmijter deelt lollies uit. Roze, doorschijnende piemels op een stokje.

Een aantal neemt het zekere voor het onzekere en gaat gewoon lekker ergens anders bier drinken. „Anders krijg ik ruzie met mijn fiancee”, giechelt een jong Amerikaans meisje. Misschien hebben ze afgesproken dat binnen hun relatie geen plaats is voor het staren naar copulerende stellen in een publiek theater. Een nichterige jonge Australier ziet het wel zitten: „Let’s see some ho-ho’s and pi-pi’s!”, krijt hij geëxalteerd.

Een rondvaart, een sekstheater en morgen even naar het Anne Frank Huis. Waar zijn ze nog meer geweest, vandaag?

„This is the first country we are visiting”, verklaart een blozende Amerikaan. Oh bedoelde ik waar nog meer in Amsterdam? „Een coffeeshop.”

De gids stoot hem aan. „Pas op, zie je die natte plek op de grond?” Hij wijst naar het beeldje van een roze olifant op de gevel van het sekstheater. „Af en toe gaat hij spuiten, dus kom maar even een beetje hier staan.” „I sincerly hope it squirts water”, grinnikt een meisje. Giechelend en een beetje aangeschoten van het vorige barbezoek drentelt het gezelschap naar binnen. Twee minuten later meldt de volgende groep zich alweer.

Op de Wallen is het altijd nacht, 24 uur lang. In peepshows, bordelen, achter ramen geven meisjes in ondergoed intimiteit een nieuwe betekenis. In Casa Rosso vindt de doorlopende voorstelling plaats op een klein podiumpje in een kleine, bioscoop-achtige ruimte.

De show is net begonnen en een gespierde, donkere man doet een strip-act met twee mollige meisjes uit het publiek. Ze weten niet waar ze moeten kijken en fingeren een slappe lach. Lang duurt dat niet, want de stripper duwt behendig zijn kruis in het gezicht van een van hen. Daarna zijn ze zelf aan de beurt, en hij begraaft zijn gezicht om beurten in hun rokjes. „Hiiieeeeeee” gilt het publiek.

De halfnaakte stripper draait zich om, grijnst naar zijn fans en acteert of hij een haar van tussen zijn tanden vist. Het riekt wat, gebaart hij. Hilariteit. Nu mogen zij even in zijn broek kijken. Hij slingert een van de meisjes om zijn middel. Heftige pompbewegingen. Dan is het afgelopen, schokkerig sluit het doek.

Op het balkon boven zit de Noorse Magner. Hij is 28 en draagt een korte broek en sokken in zijn sandalen. Lodderig hangt hij onderuit op de rood fluwelen bioscoopstoeltjes, op de grond staat een longdrinkglas whisky. „Ik wil geen penis zien, ik wil een vrouwelijke stripper”, klaagt hij. „This is a waste of money.” Hij is een weekendje in Amsterdam, even eruit. Vorige week is hij teruggekeerd uit Irak. „Ik heb daar veel bizarre dingen gezien, maar dit slaat echt alles.” Over drie weken moet hij weer terug. „Ik heb godverdomme mijn beste vriend gedood zien worden. Ik weet niet. Dit is zo walgelijk allemaal.” In al zijn dronkenschap rolt er ineens een traan over z’n wang.

Het pauzemuziekje is afgelopen, op een ronddraaiend kussen zitten de naakte Erica en Udy geknield tegenover elkaar. Drie Japanse mannen in pak kijken stoïcijns toe, in de zaal beneden wordt verwachtingsvol gegiecheld. Erica grijpt het geslacht van haar partner en steekt het in haar mond. Daarna gaat het snel verder, ze gaat achterover liggen en steekt haar hoge hakken de lucht in. Trefzeker steekt Udy zijn penis in haar en toont het publiek dat hij het ook op één been kan, en ook in een spagaat. De muziek stampt. Zo’n twintig minuten later staat het koppel, gekleed en wel, weer aan de bar.

„Zeg eens eerlijk, wat vind je ervan?” vraagt Erica. „Wat vind je er écht van?” Ze kijkt me ondeugend aan. Ik zoek in mijn hoofd naar een vriendelijke reactie. „Schokkend”, opper ik tenslotte. „Meer schokkend dan opwindend”. Het tweetal lacht hartelijk. „Nou, dat zegt misschien meer over jouzelf dan over ons!”

Het is het standaard antwoord van werknemers in de seksindustrie. Van portier tot stripper, ze zijn overtuigd: dit is normaal. Dit is gewoon, dit is ons werk. Niet mee eens? Dan ligt het aan jou.

Erica (27) en Udy (37) leerden elkaar tien jaar geleden kennen op straat in Rotterdam. „Hij reed langs en kwam daarna achter me aanlopen”, lacht Erica. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk en werken ze vijf avonden in de week in het theater, al vijf jaar lang.

Ze werken zes keer per avond dezelfde routine af. Als je varieert, blijven mensen de hele avond zitten. Nee, het is niet erotisch. Ja, het is mechanisch. Nee, het is niet opwindend. Ja, het is een beetje vreemd. „Ik word betaald om een show te geven en dat doe ik”, zegt Udy. „Het heeft niks te maken met intimiteit. Het is kunstzinnig. Magie, net als bij de Phantom of the Opera.”

Hij is geboren op Curacao, zij in Liberia. Ze praten graag in vrolijke oneliners als „Ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt” maar willen over een paar jaar wel wat anders gaan doen. Hij wil de muziek in, zij wil een schoenenzaak. Jarenlang rentenieren op een eiland van hun seksgeld zit er niet in. Zo veel verdienen ze nu ook weer niet. „Maar we komen er goed van rond hoor”, zegt Erica.

Het stel werd benaderd om in Casa Rosso te komen werken nadat ze zich hadden ingeschreven bij een modellenbureau dat acteurs zocht voor een online erotische soap. Die is er nooit gekomen. Wat hebben ze met seks? „Ik ben gewoon een geil mannetje, schrijf dat maar op”, zegt Udy. Hij is exhibitionistisch, en zij „verstopt zich achter hem”. Ze draaien giechelig om elkaar heen.

Het is wel echt geiligheid, zegt Erica. Dat roep je gewoon op. En Udy kan op commando een stijve krijgen. Zo is dat, kun je zeggen, bij hem geprogrammeerd. En als het toch niet lukt, dan helpt Erica. „We hebben een plan A en een plan B”, grijnst ze. Ze vindt het leuk werk. „Sommige mensen werken op een kantoor met cijfertjes, wij werken met geslachtsdelen.”

Achterin de zaal staan twee gidsen van de toeristengroepen hun best te doen om zo verveeld mogelijk te kijken boven hun glaasjes cola. „Ach ja”, zegt de een. „Zo gaat het”, zegt de ander. Morgen naar het Achterhuis.

    • Olga van Ditzhuijzen