'Onderduiken zolang de crisis duurt'

Door de crisis gooien veel mensen noodgedwongen het roer om: voor zichzelf beginnen, studeren of een heel ander vak kiezen. Jordy Hubers gaat na verlies van zijn baan weer studeren.

Deze stap is een investering in mezelf, maar de keus om te studeren is noodgedwongen." (Foto Mieke Meesen) Meesen, Mieke

‘Het liefst wil ik werken bij een van de landelijke dagbladen of tijdschriften. Een graver wil ik worden. Een echte onderzoeksjournalist die zich een tijd mag vastbijten in een item. Maar zitten de kranten op mij te wachten? Er zijn vier hbo-studies journalistiek in Nederland, per school studeren jaarlijks twee- à driehonderd journalisten af, terwijl de banen alleen maar schaarser worden.

„Toen ik op de mavo zat, wist ik al dat ik journalist wilde worden, dus bedacht ik dat ik via de havo de hbo-opleiding kon doen. Helaas ging toen de Tweede Fase in en ik had net wiskunde uit mijn pakket gegooid, terwijl het vak nodig bleek te zijn om te kunnen switchen naar de havo. Dus ben ik eerst mbo-toerisme gaan doen en daarna pas journalistiek in Zwolle.

„Precies een jaar geleden, in de zomer van 2008, had ik de opleiding afgerond. De crisis was al begonnen, maar speelde zich nog ver van mijn bed af, in de VS en in de bankensector. In eerste instantie kreeg ik genoeg freelance-opdrachten van Elsevier en de Telegraaf, waar ik tijdens mijn studie stage liep.

„Omdat ik een vaste baan wilde en niet alleen maar wilde freelancen, kwam ik eerst bij een sportuitgeverij en daarna bij Quote terecht. Een superleuke baan, maar net op dat moment kwam de crisis écht om de hoek kijken en werd mijn tijdelijke contract na vijf maanden niet verlengd.

„Ik kon daarna snel weer aan de slag bij een uitgeverij voor autovakbladen. Dat was niet echt mijn ding: ik heb niets met de autobranche. Maar ik dacht: hup, ervaring opdoen, veel stukken schrijven en daarna zien we wel. Toen ik er een tijdje zat, hoorde ik van collega’s dat het wel een jaar duurt voor je er echt helemaal in zit. Daar schrok ik van: ik zou dus stevig in iets moeten investeren waar ik eigenlijk helemaal niet in verder wilde. Mijn contract liep bovendien bijna af en de hoofdredacteur kon een verlenging niet garanderen, omdat de advertentie-inkomsten hard terugliepen.

„Ik besloot het niet af te wachten, maar nam afgelopen maart zelf ontslag. Verder solliciteren naar een nieuwe baan had weinig zin: er waren amper vacatures. Daarom besloot ik om weer te gaan studeren. Ik dacht: ik moet gewoon zorgen dat ik straks nóg betere papieren heb voor de toekomst. Er valt nog veel te leren. In de keukens van de Telegraaf en Elsevier heb ik wel wat ervaring opgedaan, maar de mogelijkheid om echt lange onderzoeksverhalen te schrijven was er niet.

„Mijn keus viel uiteindelijk op een master journalistiek van anderhalf jaar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ik begin in september en heb er echt zin in. Ik heb er geen enkele moeite mee om weer de collegebanken in te kruipen, al schrok ik gisteren wel even toen ik mijn nieuwe rooster zag met heel veel contacturen.

„Ik zie deze stap als een investering in mezelf. Een universitaire graad staat bovendien goed op mijn cv. Maar eerlijk is eerlijk, de keus om verder te studeren, is noodgedwongen. Het is in feite een manier om onder te duiken zolang de crisis voortduurt.

„De keus om weer te studeren, kan ik gelukkig maken, omdat ik genoeg spaargeld heb. In de tijd dat ik werkte, woonde ik nog thuis, waardoor er veel geld binnenkwam, zonder dat het opging aan maandelijkse lasten.

„Ik blijf intussen wel naar vacatures kijken. Zodra het kan, wil ik weer aan de slag. Dan maak ik de master wel in deeltijd af.”

Dit is het eerste deel van de serie ‘Het roer om’, waarin mensen worden geportretteerd die als gevolg van de crisis iets heel anders zijn gaan doen.