een grote bruine envelop

Dit is Arie. Iemand tipte me over hem, omdat hij goed doet zonder verwachtingen. Hij zet zich in voor een stichting en heeft vorig jaar in Tanzania meegeholpen bij het aanleggen van een windmolen die water omhoog kan pompen.

Dit is Arie. Iemand tipte me over hem, omdat hij goed doet zonder verwachtingen. Hij zet zich in voor een stichting en heeft vorig jaar in Tanzania meegeholpen bij het aanleggen van een windmolen die water omhoog kan pompen.

„Ik wilde wel eens zien hoe de Afrikanen leefden en vond het een mooi idee om een klein dorpje te helpen bij hun watervoorziening. Ik zie die windmolen als een cadeau. Nu hij er staat moeten ze zelf maar zien wat ze er mee doen. Op die manier voorkom je ook de nodige teleurstelling. Teleurstelling die nog wel eens de kop op steekt bij de voorzitter van onze stichting.”

Hij besluit om hem even te bellen. Tijdens het gesprek zie ik een grote glimlach op het gezicht van Arie. Als hij ophangt wrijft hij tevreden in zijn handen: „De voorzitter is weer gefrustreerd. Ze hebben in Afrika namelijk allemaal bouten en moeren uit de windmolen gehaald omdat ze die ergens anders nodig hadden.”

Ik zie dat hij er plezier in heeft dat zijn theorie onmiddellijk bevestigd wordt.

„Kijk, het is ónze windmolen helemaal niet. Het is hún molen, en als zij er een betere bestemming voor hebben, dan zal daar wel een reden voor zijn. Ik kan niet wachten om er weer heen te gaan. Eens kijken waar de bouten en moeren terecht zijn gekomen.”

    • Chris Bajema