Muziek als natuurgeweld in een veelkleurige stijl

cd pop The Low Anthem:Oh My God, Charlie Darwin

cd pop

The Low Anthem:Oh My God, Charlie Darwin * * * *

In het twittertijdperk zijn meningen snel geformuleerd. „Lijkt op Fleet Foxes”, was spoedig de consensus toen het tweede album Oh My God, Charlie Darwin van The Low Anthem zich aandiende. Amerikaanse muziek, beetje folky, fraaie zang en liedjes die tijdloos aandeden: dat moest wel een geestverwant van de Fleet Foxes zijn. De bandleden van The Low Anthem, onlangs in Nederland, snapten er niets van. In elk interview werden ze doorgezaagd over de Fleet Foxes, terwijl hun muziek nauwelijks scoorde op hun radar.

Het mooie van The Low Anthem is juist dat ze een afwisselend palet van stijlen bieden, binnen een genre dat losjes als moderne folk of ‘nieuwe Americana’ getypeerd kan worden.

De falsetballade ‘Charlie Darwin’ lokt de luisteraar naar binnen met welluidende melancholie, maar is nauwelijks representatief voor de veelkleurige muziek die zich vervolgens ontvouwt. ‘To Ohio’ zou een liedje van J.J. Cale kunnen zijn en in het duet ‘Cage the songbird’ laten vocalisten Ben Knox Miller en Jocie Adams zien dat ze de slowmotion-popmuziek van bijna-naamgenoten Low hoog hebben zitten. De stampende banjoblues van ‘The horizon is a beltway’ en de vuilnisbakkenrock van ‘Home I’ll never be’ doen denken aan Tom Waits op zijn ruigst.

De natuur en de zee zijn terugkerende thema’s, maar niet op een weeë manier. Eerder hangt het natuurgeweld als een onontkoombare dreiging boven de mensheid, en wordt Charles Darwin aangeroepen omdat The Low Anthem hem verantwoordelijk houdt voor de overleving van de sterksten. Het verhaal wordt mooi rond gebreid met zachte reprises van het titelnummer en ‘To Ohio’, op een album dat een paar keer aandachtig beluisterd zou moeten worden voordat we er allerlei onzin over beginnen te twitteren. „I don’t sound like nobody”, zei Elvis Presley. Muziek die er toe doet is altijd uniek.

JAN VOLLAARD

    • Jan Vollaard