Gelukkig: saaie verkiezingen

Om 13 uur sloten de stembureaus en om 15 uur was het wel duidelijk: het wordt weer vijf jaar SBY. Ondanks dat de officiële uitslagen nog lang niet binnen zijn, moet het wel heel gek lopen wil er nog iets veranderen. Alle ‘quick counts’ van peilingbureaus wijzen uit dat Susilo Bambang Yudhoyono in één ronde

Yudhoyono (links) met zijn running mate, na een medische check

Yudhoyono (links) met zijn running mate, na een medische checkYudhoyono (links) met zijn running mate, na een medische check

Om 13 uur sloten de stembureaus en om 15 uur was het wel duidelijk: het wordt weer vijf jaar SBY. Ondanks dat de officiële uitslagen nog lang niet binnen zijn, moet het wel heel gek lopen wil er nog iets veranderen. Alle ‘quick counts’ van peilingbureaus wijzen uit dat Susilo Bambang Yudhoyono in één ronde wint met 60 procent van de stemmen: een onvoorstelbaar hoge score.

Voor journalisten waren het natuurlijk bijzonder saaie verkiezingen. Yudhoyono stond al bijna een jaar bovenaan de peilingen, en zeker na de parlementsverkiezingen was wel duidelijk dat hij zou winnen. De afgelopen twee weken werd zelfs al duidelijk dat dat waarschijnlijk in één ronde zou gebeuren, dus zelfs dat was niet meer spannend. ‘Geen idee waar ik over moet schrijven’, verzuchtten collega’s de laatste weken tegen elkaar. Toen ik vandaag naar de stembus ging, heerste daar dan ook weinig opwinding. Geen omwentelingen, geen drama, maar ‘lanjutkan’: doorgaan, zoals de slogan van de president luidt.

Toch ben ik blij dat het zo voorspelbaar is verlopen, want het is natuurlijk fantastisch nieuws voor Indonesië. Of Yudhoyono nu de beste keus is of niet: dat het land er opnieuw in is geslaagd vreedzame verkiezingen te houden, is een enorme prestatie.

Als je kijkt waar Indonesië vandaan komt, is het bijna niet te geloven. Toen ik net was benoemd als correspondent las ik het boek In the time of madness van de Britse correspondent Richard Lloyd Parry. Geen opwekkend boek: ergens in de eerste dertig bladzijden ontmoette hij koppensnellers en at hij bijna mensenvlees in Kalimantan, en het eindigde met het bloedbad in Oost-Timor waar hij zelf doodsangsten uitstond. Dit alles speelde in de afgelopen vijftien jaar. Hoe ver weg lijkt dat nu?

Ik zou zo snel geen voorbeeld weten van een autoritair regime dat zo pijlsnel is veranderd in een aardig vreedzame, redelijk werkende democratie. Met een pers die de meest vrije is in Zuidoost-Azië, en een goed werkende civil society.

De voorlopige uitslag laat ook zien dat veel Indonesiërs in elk geval énigszins tevreden zijn met de afgelopen vijf jaar. Tuurlijk, ze hadden weinig keus: Yudhoyono’s ene tegenstander heeft zelf ook al geregeerd, en minder goed. De andere was als vice-president óók verantwoordelijk voor de afgelopen vijf jaar. Ik ben dan ook benieuwd naar het aantal niet-stemmers. Maar ik heb toch het idee dat veel Indonesiërs misschien niet wildenthousiast zijn over SBY, maar in elk geval vinden dat hij het niet slecht heeft gedaan. En ze hebben er vertrouwen in dat het land onder hem in elk geval geen stap terúg zal doen.