Geen gelikte show bij afscheid 'king of pop'

‘Ik realiseerde me eigenlijk vandaag voor het eerst dat ie er niet meer is, toen ik die kist zag”, zegt Giannini, een van de finalisten van So you can dance, in een extra uitzending van RTL Boulevard. Giannini is in Los Angeles bij de herdenkingsbijeenkomst voor Michael Jackson, omdat een kijker naar SBS’ Shownieuws zo vriendelijk was hem aan een toegangskaart te helpen. De journalist Michiel Vos („wat ging er door je heen vanmorgen?”) is ingeschakeld om de jonge Nederlandse danser namens de RTL-kijker naar zijn ervaringen te vragen.

De directe uitzending van de herdenkingsbijeenkomst wordt bij RTL om de haverklap onderbroken door reclame, en door gesprekken van Albert en Winston. Op een gegeven moment houden ze er maar helemaal mee op („om nu elke spreker uit te zenden die vijf minuten of langer aan het woord is”). Later die avond komt er nog een samenvatting van de hoogtepunten, beloven ze.

De NOS doet het voorbeeldig. Inclusief dertig seconden vertraging om de toespraken razendsnel te kunnen ondertitelen. De afscheidsbijeenkomst blijkt geen gelikte show, maar een herkenbare mengeling van goed bedoelde toespraken en treffende toespraken, onhandig vertelde anekdotes en tranentrekkende liefdesverklaringen, rommelige overgangen en onverwachte stiltes. Wel, anders dan bij een doorsnee begrafenis, veel live muziek, en niet van de minsten. Stevie Wonder, Jennifer Hudson c.s.

Het begint meteen al goed. Terwijl de goudkleurige kist binnenkomt, zingt het koor: Soon and very soon / We are going to see the King / Hallelujah. Steviger kan de combinatie van Afro-Amerikaanse christelijkheid en eerbetoon aan de ‘koning van de pop’ niet worden neergezet. Ze zullen elkaar twee uur lang keurig in balans houden.

En wonder boven wonder ontstaat er een intieme sfeer, van familie en vrienden onder elkaar. Ik voel me als een voyeur op de begrafenis van vreemden. Vooral als Brooke Shields gevoelvol spreekt over hun levenslange vriendschap, en hun practical jokes en plagerijen. En bij de eindeloze omhelzingen van de familieleden, en het kleine meisje dat door haar tranen heen verklaart dat hij sinds haar geboorte voor haar de beste vader is geweest.

Over de doden niets dan goeds. Ook op een Amerikaanse herdenkingsbijeenkomst. Een congreslid komt ten overvloede nog verklaren dat iedereen toch heel goed weet dat een verdenking geen veroordeling is. En menig spreker prijst zijn vrijgevigheid, zijn familietrouw, zijn zorgzaamheid en zijn gekkigheid. Met als bekroning van dat alles zijn talent om verschillen te overbruggen. Zonder hem, zo moeten we geloven, was de wereld slechter af geweest.