En nu... de ware dropgoochelaar

Een goochelaar die zichzelf in 1943 doodschoot omdat de Gestapo hem wilde oppakken, duikt nu op in een reclamespotje: „Dat is nogal schrijnend.”

Onthuld: de magiër die de hoofdrol speelt in het reclamefilmpje van Oldtimers-drop, is de joodse goochelaar Larette (echte naam: Cornelis Hauer) die in de oorlog zelfmoord pleegde toen de Gestapo hem kwam halen.

De goochelaar heet Tony Padrami, zegt de commentaarstem met het timbre van een ouderwets bioscoopjournaal. De man kwam in 1938 naar Joure, waar hij tijdens zijn optreden een zakje mildzoute Hindelooper Ruitjesdrop in het niets liet verdwijnen. Het publiek raakte door deze truc dermate ontstemd dat men de magiër geblinddoekt in een automobiel zette en de gemeente uitstuurde. „Die zag je niet meer terug!” roept de stem. Zo lekker waren die dropjes, moet de kijker kennelijk concluderen – en zo lekker zijn ze ook nu nog.

Het reclamespotje voor Oldtimers-drop, dat sinds een paar dagen in de Ster-blokken wordt vertoond en intussen ook op YouTube staat, illustreert dit pittoreske verzinsel met authentieke filmbeelden. Een guitig grijnzende heer in keurig kostuum met pochet en glanzend pommadekapsel staat op een toneeltje en manipuleert met een voorwerp van onduidelijke strekking. Het fragmentje dateert werkelijk uit de jaren dertig, het bevindt zich in het Polygoon-archief in het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum. Maar de naam Tony Padrami is door de reclamemakers verzonnen. Zodra de Amsterdamse goochelaar Dick Koornwinder het spotje zag, herkende hij een groot voorganger. Officieel heette de man Cornelis Hauer, maar in het interbellum verwierf hij internationale faam onder de artiestennaam Larette. Oude knipsels bewijzen hoe beroemd hij was. „Wellicht ’s werelds besten goochelaar”, oordeelde de Nieuwe Rotterdamse Courant in 1929. „De man met de mysterieuze handen”, noemde de Haagse krant Het Vaderland hem in 1937. En de Leeuwarder Courant schreef in augustus 1940: „De rookers in de zaal zouden wel gaarne het kunstje geleerd hebben om sigaretten uit de lucht te plukken in een menigvuldigheid als Larette deed!”

Daarna heeft zijn carrière echter niet lang meer geduurd. Hauer was een uit Oostenrijk afkomstige jood die zich in de jaren twintig in Amsterdam had gevestigd, waar hij ook een goochelstudio dreef. In mei 1943 stonden daar twee functionarissen van de Gestapo, de Duitse geheime politie, die hem blijkbaar kwamen halen. Larette vroeg hen een ogenblikje te wachten en liep naar een andere kamer. Prompt klonk er een pistoolschot. Zo beroofde de bedreigde goochelaar zichzelf van het leven.

„Larette was top of the bill in zijn tijd,” zegt Koornwinder. „En nu, 66 jaar na zijn tragische dood, wordt hij anoniem opgevoerd in een reclamespotje. Dat vind ik nogal schrijnend”.

Raymond Verwijk van het reclamebureau De Frank Pels Company, waar de Oldtimers-reclame wordt gemaakt, reageert geschrokken. „Als we hadden geweten hoe het met deze goochelaar is afgelopen, zouden we die beelden nooit hebben gebruikt”, zegt hij.

Maar in de beschrijving van het originele Polygoon-filmpje in de catalogus van Beeld en Geluid staat keurig de naam van Larette vermeld – dan is het toch een kleine moeite via Google ’s mans levensloop op te zoeken? „Een kleine moeite, ja”, beaamt Verwijk. „Het probleem is alleen dat we daar geen seconde aan hebben gedacht. We werken voor de Oldtimers-reclame vaker met archiefmateriaal en we gaan daar altijd heel zorgvuldig mee om. Maar in dit geval hadden we dus nog voorzichtiger moeten zijn. Dit is heel vervelend, dat is alles wat ik kan zeggen.”

    • Henk van Gelder